[ مقدمة ]
بسم الله الرحمن الرحيم و به ثقتى ( 1 ) سپاس و ستايش خداوند پروردگار جهانيان را كه چيزى چنو نيست و هموست كه شنوا و بيناست . و درود خداوند بر سرور ما محمد و بر آل و ياران او و بر همه پيامبران باد .
خداوند حق اولياى خود را بزرگ فرموده و دوستى آنان را به دوستى خود و محبت ايشان را به محبت خود پيوسته است . دوست داشتن اولياى خداوند ، به ميزان فضيلت آنان در اطاعت خدا بر ما واجب است و فرمان خداوند چنين صادر شده است كه دوستى ورزيدن در راه خدا از بهترين وسايل تقرب به حق تعالى است . خداوند حرمت پيامبر خود و حرمت وصى او را بزرگ قرار داده است و حرمت مؤمن از بزرگترين حرمتهاست كه خداوند مال و جان و خون مؤمن را محترم قرار داده و آمرزش خواهى و قيام براى يارى مؤمن را مقرر داشته است .
( 2 ) هر كس ايمان خود را به شناخت دوستان خداوند و بيزارى جستن از دشمنان او پيوند دهد ، شناخت او كامل مىشود و با دوستى خداوند در پرده عصمت قرار مىگيرد . و هر كس چنين نكند ، نادانى او سبب بازماندگى او مىشود و شناخت او كامل نمىگردد و كمى كردارش او را از رسيدن به كمال فرمانبردارى بازمىدارد و در گروه گمراهان در مىآيد .
خداوند متعال در اين باره چنين مىفرمايد :
مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرِينَ
« 1 » - هر كس دشمن خداوند و فرشتگان او و پيامبرانش و جبريل و ميكال باشد ، همانا كه خداوند دشمن كافران است .
هامش
( 1 ) آيه 98 سوره دوم - بقره .