( 1 ) ابن عباس ما را خبر داد كه مىگفته است * براى رفع كدورتى كه ميان او و عايشه بوده است و عايشه از او دلگير بوده پيش او رفته و گفته است اى مادر مؤمنان و سپس گفته است كه نه تنها اين عنوان براى سعادت و خوشبختى به تو داده شده است كه پيش از آن كه زاده شوى اين عنوان ويژهء تو بوده است .
عبد الوهاب بن عطاء ، از ابن عون از نافع ما را خبر داد كه * عايشه وصيت كرده و گفته است اگر در اين بيمارى در گذشتم . . . « 1 »
عبد الوهاب بن عطاء ، از نهّاس بن قهم ، از عبد اللّه بن عبيد بن عمير ما را خبر داد كه مىگفته است * عايشه به هنگام مرگ خود گفته است از پى جنازهام آتش و چراغ ميفروزيد و مرا بر قطيفه سرخ حمل مكنيد .
احمد بن محمد بن وليد از ازرقى مكى ، از مسلم بن خالد ، از زياد بن سعد از محمد بن منكدر نقل مىكند كه عايشه مىگفته است اى كاش رستنىيى از رستنىهاى زمين مىبودم و چيزى در خور نام بردن نمىبودم .
سعيد بن محمد ثقفى ، از صالح بن حيان ، از عروة بن زبير از عايشه ما را خبر داد كه مىگفته است ، پيامبر ( ص ) مرا فرمودند « اى عايشه ! اگر مىخواهى - در سراى ديگر - به من ملحق شوى از دنيا به اندازهء بار و بنه مسافرى تو را بسنده خواهد بود ، و از همنشينى با توانگران بپرهيز و هيچ جامهيى را تا وصله نزنى و نپوشى كهنه و فرسوده مپندار » .
انس بن عياض از جعفر بن محمد ، از پدرش ما را خبر داد كه عايشه گفته است * پس از اينكه كفن و حنوط شدم و ذكوان - نام برده و دربان اوست - پيكرم را در گور سرازير كرد و آن را بر من از خاك انباشت و با زمين همواره كرد آزاد خواهد بود .
محمد بن عمر واقدى ، از ابن ابى الزناد ، از پدرش ما را خبر داد كه مىگفته است * ابن ابى عتيق « 2 » به حضور عايشه كه بيمار و سنگين بود رفت و گفت مادر جان ! فدايت گردم خود را چگونه مىيابى ؟ گفت به خدا سوگند كه مرگ است ، ابن ابى عتيق گفت اينكه كه نه ، عايشه گفت شوخى را در هيچ حال رها نمىكنى .
هامش
( 1 ) در هر سه نسخه چاپ شده طبقات همچنين ناقص است و بدون ترديد افتادگى دارد .
( 2 ) عبد اللّه بن محمد بن عبد الرحمن بن ابى بكر كه نواده ابو بكر است و به سبب لقب ابو بكر به عتيق او هم به ابن ابى عتيق مشهور شده است از محدثان ظريف و شوخ طبع سدهء اول است . به دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، ج 2 ، ص 681 مقالهء آقايان آذرنوش ، حكيميان مراجعه فرماييد .