( 1 ) در جنگ بدر شركت كرد . او همان كسى است كه همراه رسول خدا ( ص ) از گوشت مسموم آن بزغاله خورده است . خليده مادر بشر بن براء مسلمان شد و با پيامبر ( ص ) بيعت كرد و از ايشان روايت نقل كرده است .
محمد بن عمر واقدى ، از افلح بن سعيد مزنى ، از عاصم بن عمر بن قتادة از محمود بن لبيد ، از خليدة مادر بشر بن براء ما را خبر داد كه مىگفته است * از پيامبر ( ص ) پرسيده است كه آيا مردگان يك ديگر را مىشناسند ؟ پيامبر فرمودهاند دستهايت خاكآلود مباد يا فرمودهاند بر پيشانى تو نشان سجده آشكار باد نفسهاى پاك و پسنديده در بهشت پرندگان سبزى خواهند بود همانگونه كه پرندگان بر فراز شاخسارها يك دگر را مىشناسند آنان هم يك دگر را مىشناسند .
اسماعيل بن عبد اللّه بن خالد سكرى ، از محمد بن سلمة ، از محمد بن اسحاق از ابن ابى نجيح از مجاهد از مادر بشر بن براء بن معرور ما را خبر داد كه مىگفته است * شنيدم پيامبر ( ص ) به ياران خود مىفرمود « آيا شما را از بهترين مردم خبر بدهم ؟ » گفتند آرى ، مادر بشر مىگويد در اين هنگام پيامبر ( ص ) با دست خويش به سوى باختر اشاره كرد و فرمود « مردى است كه لگام اسب خود را در دست گرفته و منتظر است كه حمله كند يا بر او حمله آورند ، آيا اينك به بهترين كس پس از او شما را خبر دهم ؟ » گفتند آرى اى رسول خدا ! گويد در اين هنگام رسول خدا با دست به سوى حجاز اشاره كرد و فرمود « كسى كه ميان گوسپندان - دامهاى - خود باشد نماز را برپا دارد و زكات را بپردازد و حق خدا را در اموال خود بداند و از مردم شرور كناره گيرد » .
محمد بن عمر واقدى ما را خبر داد و گفت معمر و مالك از زهرى از عروه از عايشه مرا خبر دادند كه مىگفته است مادر بشر بن براء معرور در بيمارى مرگ رسول خدا به حضور ايشان آمد و دست آن حضرت را كه تب داشت دست كشيد و گفت اى رسول خدا ! چنين تبى بر هيچكس نديدهام ، پيامبر فرمودند همانگونه كه پاداش ما دو برابر است بلا هم بر ما فزون است ، مردم چه مىگويند ؟ گويد به رسول خدا گفتم مردم مىپندارند كه رسول خدا گرفتار ذات الجنب هستند . فرمود آن بيمارى از ريشخندهاى شيطان است و خداوند مرا گرفتار آن نمىفرمايد ، و اين درد در پى همان لقمه زهرآلودى است كه در خيبر من و پسرت از آن خورديم و همواره از همان بيمار مىشوم تا كار به اينجا رسيد و بريدن رگ دلم فرا رسيده است ، و بدين گونه رسول خدا شهيد درگذشته است .
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 325
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٣٢٥