( 1 ) رسيد فرستادگان پيامبر او را گرفتند و بدون هيچ شرط و تعهدى او را به حضور رسول خدا آوردند . ثمامة گفت : اى رسول خدا اگر عقوبت كنى گنهكارى را عقوبت كردهاى و اگر عفو كنى سپاسگزارى را بخشيدهاى . پيامبر ( ص ) از گناهش درگذشت و ثمامة اسلام آورد و رسول خدا به او اجازه داد كه براى عمره گزاردن به مكه برود . او از مدينه بيرون شد و عمره گزارد و به سرزمين خود بازگشت و بر قريش چندان سخت گرفت كه نمىگذاشت يك دانه گندم از ناحيه يمامة براى قريش فرستاده شود .
و چون مسيلمه در يمامه ادعاى پيامبرى كرد و آيين خود را آشكار ساخت ، ثمامة بن اثال ميان قوم خويش برپا خاست و ايشان را پند و اندرز داد و گفت : هرگز براى يك كار و آيين دو پيامبر در زمان يك ديگر جمع نمىشوند و همانا محمد پيامبر خداوند است و نه تنها پس از او پيامبرى نيست كه هيچ پيامبر ديگرى هم با او شريك نيست . سپس آيات اول تا سوم سوره غافر را بر ايشان خواند كه مىفرمايد :
حم ، تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ . غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ ، شَدِيدِ الْعِقابِ ذِي الطَّوْلِ ، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ
، « حم ، فرو فرستادن اين كتاب از خداى توانا و داناست ، آمرزنده گناه و پذيرنده توبه ، سخت عقوبت ، نيكوكار - صاحب نعمت - خدايى جز او نيست و بازگشت به سوى اوست » ، اين سخن سخن خداست . اين كجا و آن كجا كه مىگويد . « يا ضفدع نقىّ ، لا الشراب تمنعين و لا الماء تكدّرين » « اى قورباغه ! آواز بخوان ، نه آب را تيره مىسازى و نه آشاميدن را باز مىدارى » [ 1 ] به خدا سوگند كه خود مىبينيد كه اين گفتار از دهان هيچ خدايى بيرون نيامده است .
چون خالد به يمامه رسيد ، از اين كار ثمامة سپاسگزارى كرد و به درستى و پاىبندى او به اسلام پى برد .
علىّ بن شيبان
ابن عمرو بن عبد الله بن عمرو بن عبد العزى بن سحيم بن مرة بن دول بن حنيفة .
گويد سعيد بن سليمان ، از گفتهء ملازم بن عمرو يمامى ، از عبد الله بن بدر ، از
هامش
[ 1 ] . از جمله سخنان به اصطلاح مسجع ! مسيلمه كذاب است . براى آگهى بيشتر به لسان العرب ابن منظور ذيل كمله « نفق » و به نهايه ابن اثير مراجعه شود .