امر الامام ( ع ) الاولياء بامر صبيانهم بالصلاة پس در اين روايت امام ( ع ) به پدر و مادرها امر كردهاند كه فرزندان خود را به نماز امر نمايند فعندئذ يقع الكلام فى ان امر الامام يتحدد بالامر بالاولياء او يتجاوز عنه الى الامر بالصلاة ايضا پس در اينجا اين بحث مطرح است كه آيا امر امام ( ع ) تنها در امر كردن پدر و مادرها محدود مىشود [ بدون اينكه لازم باشد عملا بچهها در خارج نماز بخوانند ] يا اينكه امر امام از اولياء تجاوز كرده و به نماز خواندن بچهها در خارج تعلق گرفته است ؟
فمحصل الكلام انه لا شك ان الصبيان مأمورون باقامة الصلاة پس خلاصه كلام اينكه در اين جهت كه فرزندان به نماز خواندن امر شدهاند شكى نيست انما الكلام فى انهم مأمورون من جانب الاولياء فقط او هم مأمورون من جانب الشارع ايضا ؟ آنچه محل بحث است اين است كه آيا فرزندان تنها از ناحيه پدر و مادر مأمور به نماز خواندن هستند يا اينكه از ناحيه شارع و امام ( ع ) مأمور مىباشند ؟ [ يعنى آيا امر امام ( ع ) به اولياء ، در واقع امر به فرزندان است ؟ ] و تظهر الثمرة فى مجالين كه فايده و ثمره اين بحث در دو جا ظاهر مىشود الاول شرعية عبادات الصبيان فايده اول در مورد مشروع بودن عبادت بچهها است فلو كان الامر بالامر ؛ امرا بذلك الفعل تكون عبادات الصبيان شرعية و الا تكون تمرينية پس اگر امر به امر ، در واقع امر به همان عمل خارجى
الموجز في أصول الفقه ( فارسى ) — صفحة 263
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٦٣