( 1 ) رزاح و حنّ با قصىّ ارتباط داشتند و در مراسم حج شركت مىكردند و در خانهء قصى منزل مىنمودند و به لحاظ قصى ، تمام قريش و اعراب مكه را احترام مىگزاردند و قصى و قرشيان هم آن دو را محترم مىداشتند و پاس وفادارى و يارى آنها را در جنگ با خزاعه و بكر رعايت مىكردند .
هشام بن محمد از قول پدرش نقل مىكرد كه مىگفته است * علت تسميهء ايشان به قريش اين است كه فهر داراى سه پسر بود ، دو تاى ايشان از يك مادر و سومى از مادر ديگرى بود و در آغاز پراكنده شدند و در منطقهء تهامهء مكه ساكن شدند ولى پس از آن جمع شدند و بنى بكر گفتند بنو جندله مجتمع شدند ( تقرش ) و ملقب به قريش گرديدند .
گويند ، نخستين كس از قبيلهء مضر كه به مكه آمد خزيمة بن مدركه بود و او براى بت هبل جايگاهى ساخت و به هبل بت خزيمه مىگفتند و مدتهاى زياد فرزندانش در مكه عهدهدار اين كار بودند تا اينكه به فهر بن مالك و فرزندان او رسيد . اندك اندك بنى اسد و بنى كنانة هم به مكه آمدند و در محل منازل كنونى خود ساكن شدند .
هشام بن محمد كلبى از پدرش نقل مىكند كه * تمام فرزندان قصى بن كلاب از همان حبّى دختر حليل متولد شدند ، و عبارتند از عبد الدار بن قصى كه بزرگتر پسرش بود ، و عبد مناف كه نامش مغيرة بود ، و عبد العزّى و عبد ، و دو دختر به نامهاى تخمر و برّة .
هشام بن محمد از پدرش ، از ابو صالح ، از ابن عباس نقل مىكند * قصى بن كلاب مىگفته است براى من چهار پسر متولد شد ، دو نفر از ايشان را به نام خداى خود و يك نفر را به نام خانهء خود و يك نفر را هم به نام خودم نامگذارى كردم ، دو نفرى كه به نام خدا ناميده شده بودند ، عبد مناف و عبد العزّى بودند و آنكه به خانه ناميده شده بود ، عبد الدار بود و به عبد هم مىگفتند عبد قصىّ .
محمد بن عمر اسلمى از قول عبد اللّه بن جعفر زهرى نقل مىكند كه مىگفته است در كتاب ابو بكر بن عبد الرحمن بن مسور بن مخرمة ديدم كه محمد بن جبير بن مطعم ، و هشام بن محمد كلبى هم از پدرش ، از ابو صالح ، از ابن عباس نقل مىكند كه هر دو ( محمد بن جبير ، ابن عباس ) مىگفتهاند * قصىّ بن كلاب نخستين كس از فرزندان كعب بن لؤىّ ( از اعقاب كعب لوى ) است كه عملا به پادشاهى رسيد و قوم از او فرمانبردارى مىكردند و شريفتر مردم مكه بود و در اين مورد هيچ كس در مقابل او ادعايى نداشت . و او دار الندوة را ساخت و در آن را به سوى كعبه قرار داد و تمام كارهاى قريش در آن جا صورت
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 57
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٥٧