( 1 ) چاههايى كه آنها را با انداختن آب دهان متبرك ساختهاند ، بودم و چنين است :
از چاه بضاعة آب مىنوشيد و در آن آب دهان انداخته و متبرك ساخته بود .
از چاه مالك بن نضر بن ضمضم كه به آن چاه ابو انس هم مىگفتهاند ، و از چاهى كه امروز در كنار قصر بنى حديلة است و از چاه ابو الهيثم بن تيهان كه در راتج است و از چاههاى سقيا و از چاه غرس در قباء آب مىآشاميدهاند ، چاه اخير را متبرك هم كرده و فرموده است چشمهيى از چشمههاى بهشت است ، از چاه عبيرة هم كه از بنى امية بن زيد بوده مىآشاميدهاند و كنار آن توقف كرده آب دهان در آن انداخت و از آب آن آشاميد و فرود آمد و از نامش سؤال فرمود گفته شد عسيرة است ، آن را يسيرة نامگذارى فرمود ، همچنين از چاه رومة در عقيق مىآشاميد .
واقدى از معاوية بن عبد الله بن ابو رافع ، از پدرش ، از مادر بزرگش سلمى نقل مىكرد كه مىگفت * چون پيامبر ( ص ) در منزل ابو ايوب انصارى منزل فرمود ، ابو ايوب عهدهدار خدمتگزارى بود و از چاه ابو انس مالك بن نضر آب مىآورد و چون پيامبر ( ص ) به خانهء خود رفت انس بن مالك و هند و اسماء پسران حارثه ديگهاى آب را از چاه سقيا پر مىكردند و به خانهء همسران آن حضرت مىبردند ، رباح خدمتگزار سياه پوست پيامبر هم به دستور ايشان گاهى از چاه غرس و گاهى از چاههاى بيوت سقيا آب مىآورد .
واقدى از سليمان بن عاصم ، از سليمان بن عبد الله بن ابو عويمر ، از عبد الله بن نيار ، از هيثم بن نضر بن دهر اسلمى نقل مىكند كه مىگفته است * افتخار خدمتگزارى رسول خدا را داشتم و همراه گروهى از نيازمندان بر در خانهء آن حضرت مقيم بودم و براى ايشان از جاسم كه همان چاه ابو الهيثم بن تيهان است آب مىآوردم و آب آن بسيار گوارا بود .
واقدى از سعيد بن ابو زيد ، از كسى كه از نافع شنيده بود ، نقل مىكرد كه ابن عمر مىگفته است * شبى پيامبر ( ص ) كنار چاه غرس نشسته بود و مىفرمود : امشب در خواب ديدم كنار چشمهيى از چشمههاى بهشت نشستهام و منظور اين چاه بوده است .
واقدى از ابو بكر بن عبد الله بن ابو سبرة ، از حسين بن عبد الله بن عبيد الله بن عباس ، از عكرمة ، از ابن عباس نقل مىكند * پيامبر ( ص ) فرموده است : چاه غرس از چاههاى بهشت است .
واقدى از عاصم بن عبد الله حكمى ، از عمر بن حكم نقل مىكند * پيامبر ( ص ) فرمود : چاه غرس بسيار چاه خوبى است ، از چشمههاى بهشت است و آبش گواراترين
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 473
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٤٧٣