( 1 ) همان چيزى است كه بيان كردم و گفتم به هنگام حركت گويى از فراز بلندى پايين مىآيد .
دانشمند مذكور گفت : من اين نشانيها را در كتاب پدران خود ديدهام و چنين خواندهايم كه او از حرم خدا و منطقهء امن الهى كه محل خانهء خداست مبعوث مىشود و سپس به جاى ديگرى هجرت مىكند و آن جا را محل امن و حرم قرار مىدهد و حرمت آن منطقه همچون حرمت حرم الهى مىشود ، و انصارى را كه پيامبر ( ص ) پيش ايشان هجرت مىكند مىشناسيم كه گروهى از فرزندزادگان عمرو بن عامرند و پرورش دهندهء درختان خرمايند و مردم آن سرزمين هم يهودى هستند . على فرمود : آرى هموست و رسول خداست كه درود و سلام بر او باد . دانشمند يهودى گفت : آرى گواهى مىدهم كه او نبى و فرستادهء خداوندست و براى همگان مبعوث شده است ، درود و سلام خدا بر او باد من به آيين او زندگى مىكنم و مىميرم و به خواست خداوند متعال بر آن آيين در قيامت برانگيخته مىشود . گويد ، او پيش على عليه السلام مىآمد و آن حضرت به او قرآن و شرايع اسلام را آموزش مىداد ، آن گاه على ( ع ) از يمن بيرون آمد و آن دانشمند همچنان در يمن ماند و به روزگار خلافت ابو بكر در گذشت در حالى كه به پيامبر ( ص ) مؤمن بود .
معن بن عيسى اشجعى از مالك بن انس و عبد الله بن مسلمة بن قعنب و خالد بن مخلد از سليمان بن بلال و هر دو از ربيعة بن ابو عبد الرحمن نقل مىكردند كه مىگفته است از انس بن مالك شنيده كه مىگفته است * رسول خدا ميانه بالا بوده است نه بلند و نه كوتاه ، سپيد بىنمك و گندمگون هم نبوده است ، موهاى آن حضرت هم نه پيچيده و مجعد بوده است و نه كاملا صاف و آويخته .
عفان بن مسلم و حسن بن موسى از حماد بن سلمة ، از ثابت ، از انس نقل مىكردند كه مىگفته است * چهره و رنگ رخسار رسول خدا ( ص ) درخشان و گلفام بود و به هنگام راه رفتن با وقار حركت مىفرمود ، هيچ ديبا و حريرى را لطيف و ملايمتر از كف دست او نديدهام و هيچ مشك و عنبرى به خوشبويى بدن آن حضرت نبوييدهام .
يزيد بن هارون و محمد بن عبد الله انصارى از حميد ، از انس نقل مىكردند كه مىگفته است * هرگز حريرى و خزى را به نرمى كف دست رسول خدا نديدهام ، و هرگز مشك و عنبرى به خوشبويى بدن رسول خدا ( ص ) نبوييدهام .
سعيد بن منصور و خلف بن وليد هم از خالد بن عبد الله ، از حميد ، از انس بن مالك نقل مىكنند كه مىگفته است * رنگ رخسار رسول خدا ( ص ) گندمگون بود و هيچ گاه
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 394
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٣٩٤