همچنين در آن قصّهء مريم ( ع ) و داستان تربيت او و نزاع در كفالت و نگهبانى او ، و تعيين آن به وسيلهء قرعه با تيرها آمده است ، چنان كه مىفرمايد :
وَ ما كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَ ما كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
« . . . تو نزد آنان نبودى زمانى كه قرعه براى نگهبانى و كفالت مريم مىزدند ، و بر سر اين كار ، به مخاصمه مىپرداختند » 13 .
آنان اين مطلب را در قرآن مىخواندند و مىشنيدند ، و ناتوانى آنان از هماوردى از ناحيهء خود قرآن بود ، نه به خاطر امور ديگرى خارج از آن .
نظريهء « صرفه »
دانستيم كه اعراب از اين كه بتوانند چيزى مثل قرآن بياورند ، عاجز بودند ، و علت اين امر شيرينى الفاظ و جذابيت معانى و تركيب و عمق محتوى قرآن است به طورى كه هرگاه خواننده به عمق آن نظر كند خواهد فهميد كه بشر از دستيابى به آن عاجز است و هر زمان كه به ظاهر و شاخههاى آن توجّه كند ، ميوهء شيرين و تازه در آن خواهد ديد .
اين موضوع واضح است ، امّا گاهى فلسفهاى كه بر افكار مردم چيره شده و از نتيجهء مطلوبى برخوردار نيست سبب مىشود كه برخى به آنچه كه در ابتدا به نظرشان مىرسد گرايش پيدا كنند ، خواه مطابق با حقيقت و ايمان باشد يا نباشد ، و چه بسا فيلسوف نماها به انديشهاى گرايش پيدا مىكنند نه به خاطر اصالت و واقعيت داشتن آن بلكه به خاطر بيگانگى و غير مشهور بودن آن و نه از آن جهت كه بايد حق ثابت شود و باطل نابود .
بلكه به جهت پيروى از هواى نفس كه در نتيجه بين آنچه كه مطابق با شرع و ايمان است با غير آن فرق نمىگذارند .
و از بين علماى مسلمان برخى از فيلسوف نماها به گفتههاى « برهماييان » 14 در كتاب « الفيدا » دست پيدا كردند ، اين كتاب داراى مجموعه اشعارى است كه به گمان آنان در گفتار مردم نظير آن يافت نمىشود ، و علماى بزرگ آنان مىگويند بشر نمىتواند مثل آن را بياورد ، زيرا « برهما »