مواجهه شدن و مقاومت در برابر قرآن ، و فريب مردم و انكار حق ، رها نكرد بلكه آنان را به مبارزه دعوت كرد تا غيرت آنان را برانگيزد و ضعف آنان را اثبات كند و يا آنان را وادار به تسليم كند ، پس فرمود :
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
« آيا كافران مىگويند : قرآن را محمّد ( ص ) بافته است ، بگو اگر راست مىگوييد ( كه اين قرآن وحى خدا نيست ) شما خود و هم از هر كس كه مى توانيد كمك بگيريد ، و يك سوره مانند قرآن بياوريد » 8 يعنى :
محمّد ( ص ) از جنس شماست و اگر او واقعا قرآن را بافته است شما نيز اگر راست مىگوييد ، نظيرش را بياوريد ، و بر اين مطلب شهود بياوريد ، تا به سود يا ضرر شما گواهى دهند .
آنان ادّعا كردند كه قرآن داراى محتواى دروغين است ، خداوند آنان را به مبارزه خواند كه اگر راست مىگوييد ، نظير چنين كلام دروغين را بياوريد :
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
« آيا كافران مىگويند : اين قرآن وحى الهى نيست ، خود او بهم بسته ، و به خدا نسبت مىدهد ، بگو : اگر راست مىگوييد شما هم با كمك همه فصحاى عرب - بدون وحى خدا - ده سوره مانند قرآن بياوريد » 9 .
ما در اين جا به دو حقيقت پايدار مىرسيم ، كه الان اجمالا بدان اشاره مىكنيم و شرح مفصّل آن را به بحث « وجوه اعجاز » موكول مىنماييم .
موضوع اوّل اين كه اگر چه قريش شديدا با پيغمبر ( ص ) مخالفت مىكردند ، و هر چند قرآن ، پدران و بتهاى آنان را به بدى ياد مىكرد ، امّا آنان هيچ گاه در صدد معارضه با قرآن برنيامدند ، بلكه به عظمت و بلاغت آن اعتراف كردند ، و « عمر بن خطاب » و « جبير بن مطعم » ايمان نياوردند ، مگر پس از اين كه قرآن را شنيدند و دعوت به مبارزهء آن را شنيدند و خود را ناتوان ديدند ، و هيچ گاه عقلاى آنان در صدد معارضه برنيامدند ، تا خويش را در برابر مردى بزرگ و عاقل ، كه همراه او آيات روشن بود ، خوار نسازند اين مسأله گواه بر ناتوانى مطلق آنان است .