باشد ، زيرا خداوند مى فرمايد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ فَما لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَها
« اى مؤمنان هر گاه زنان مؤمن را به نكاح خود درآورديد و پيش از آميزش طلاقشان داديد ، در اين صورت از شما نگه داشتن عدّه بر آنان لازم نيست . 140
اما زنى كه بر اثر مرگ شوهر ، از او جدا شده است ، بايد عدّه وفات نگه دارد خواه با او نزديكى شده باشد و خواه نشده باشد ، زيرا در آيه شريفه
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً
فرقى از اين جهت گذاشته نشده است .
دوّم : زن مطلقه در زمان عدّه بايد در خانه شوهر بماند و بيرون نرود و بيرون كردن او نيز جايز نيست ، زيرا خداى متعال فرمود :
. . . لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ . . .
« آن زنان را تا در عدّه هستند از خانه بيرون نكنيد و خود نيز بيرون نروند مگر آنكه كار زشتى آشكار مرتكب شوند » 141 و نيز زنى كه در عدّه وفات به سر مىبرد بايد تا يكسال در خانه بماند و ورثه و اولياء ميّت نمىتوانند او را بيرون كنند ، زيرا قرآن كريم مىگويد :
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
« مردانى كه از شما بميرند و زنانشان باقى بمانند ، بايد وصيّت كنند كه آنان را يكسال نفقه دهند و از خانه شوهر بيرون نكنند ، پس اگر زنها خودشان بيرون رفتند شما را باكى نيست از آنچه آنان درباره خود در حدود شرعى انجام دهند و خدا بى همتا و حكيم است » . 142
از اين آيه شريفه چنين برمىآيد كه : زنى كه شوهرش مرده مىتواند در آن خانه يكسال به عنوان حق خويش بماند ، و اخراج او جايز نيست ، زيرا اين كار پايمال كردن حق اوست . امّا خود او مىتواند بيرون رود بدون ترديد اين قانون موجب نگهدارى زن از تباه شدن و احترام در حق شوهر مرده اوست .