مطالب را براى پيامبر ( ص ) نوشته باشد ، زيرا چنين كسى وجود نداشته است ، و اين ادّعا كه وى اينها را از كسى در مكّه دريافت كرده است ، دليل درستى ندارد ، زيرا ثابت نشده است كه پيامبر ( ص ) با آن شخص رابطهاى داشته باشد و علاوه بر اين ، زبان كسى كه ادعا شده ، پيامبر با او رابطه داشته است عربى فصيح نبوده است ، و چگونه چنان شخصى مىتواند كتابى به زبان عربى فصيح بياورد ؟ و بالاتر اين كه : در قرآن خبرهاى راستينى وجود دارد كه در ميان كتابهاى نگاشته شده « اهل كتاب » ، به چشم نمىخورد و هيچ گونه ادّعاى باطلى نيز در قرآن راه ندارد .
اين نوع گزارش غيبى از زمان گذشته ، دليل قطعى بر آن است كه قرآن از جانب خداست ، زيرا آورندهء آن فردى امّى بود كه نه مىخواند و نه مىنوشت چنان كه خداوند مىفرمايد :
وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ
« تو پيش از اين نه كتابى مىخواندى و نه خطّى مىنگاشتى تا مبادا منكران قرآن از اين جهت دچار شك و ترديد شوند » 316 و امّا ذكر حوادثى كه در آينده پديد مىآيد و قرآن از آن خبر مىدهد و هيچ كس مگر از سوى خداى حكيم و عليم - كه هيچ چيز در آسمان و زمين از او پنهان نيست - از آن خبر ندارد ، در قرآن بسيار است .
از جمله ، پيشگويى قرآن در مورد شكست فارسيان از مردم روم است كه پس از پيروزى اوّليّه بر روم ، آنگاه ، روميان بر آنان غالب شدند .
خداوند مىفرمايد :
الم غُلِبَتِ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ فِي بِضْعِ سِنِينَ
« الم روميان در جنگى كه به نزديكترين زمين ( به ديار عرب ) واقع شد ، مغلوب ( لشكر فارس ) شدند ، ولى پس از چند سال به زودى بر ( فارسيان ) پيروز خواهند شد » 317 اين پيشگويى قرآن به حقيقت پيوست و پس از مدتى لشكر فارس دچار شكست شد و پيامبر ( ص ) در اين جنگ شركت نداشت تا اسباب پيروزى را