پروردگار و نعمتهاى هميشگى او - بيش از پيش اميدوار سازد .
اين استعاره را ، استعاره تمثيلى گويند ، زيرا در آن حالى به حال ديگر تمثيل شده ، نه اين كه فقط لفظى به لفظ ديگر تشبيه شده باشد ، و مشبّه در جمله محذوف است و لذا استعاره به وجود آمده است .
تعبير از نفاق به مرض نيز استعاره است كه در قرآن زياد به چشم مىخورد و مثل سخن خداى متعال در وصف منافقان :
فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً . . .
« دلهاى ايشان مريض است پس خدا بر مرض آنان بيفزايد . . . » . 211
و سخن ديگر او كه مىفرمايد :
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ
« و هر گاه سورهاى نازل شود برخى ( از منافقان ) گويند : اين سوره بر ايمان كدام يك از شما افزود ؟ بلى آنان كه به حقيقت اهل ايمانند ، بر ايمانشان بيفزود و بشارت و سرور بخشيد ، ولى آنان كه دلهاشان مريض است بر پليديشان افزود تا با حالت كفر جان دادند » 212 در اين دو مورد خداوند سبحان از نفاق به مرض تعبير مىكند و اين به خاطر شباهتى است كه بين بيمارى جسم با نفاق وجود دارد ، پس همان گونه كه بيمارى جسم موجب فساد و ناتوانى بدن ، و گاهى زمينگيرى و سستى دايمى مىشود ، نفاق و بيمارى روح ، نيز باعث فساد و تباهى روح و عقل خواهد شد .
يكى ديگر از استعارات قرآن كه در اوج بلاغت قرار دارد و سخن هيچ بشرى به پاى آن نمىرسد اين آيه شريفه است :
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ
« خداوند براى شما قريهاى را مثال زده است كه اهلش در امنيت و آسايش و اطمينان زندگى مىكردند و از هر سو روزى فراوان به آنان مىرسيد تا آن كه نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند ، پس خدا هم بخاطر رفتارشان ، طعم گرسنگى