و اين گونه نيروى ايمان آشكار مىشود ، زيرا هرگاه ايمان در دل جا گيرد و روح در پرتو آن آرامش يابد ، تهديد بندگان - گر چه فرعون خداوند ميخها باشد - بى اثر و موهون خواهد شد .
آنان به فرعون گفتند :
لَنْ نُؤْثِرَكَ عَلى ما جاءَنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الَّذِي فَطَرَنا فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ إِنَّما تَقْضِي هذِهِ الْحَياةَ الدُّنْيا إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنا لِيَغْفِرَ لَنا خَطايانا وَ ما أَكْرَهْتَنا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَ اللَّهُ خَيْرٌ وَ أَبْقى إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ فَأُولئِكَ لَهُمُ الدَّرَجاتُ الْعُلى
« ما تو را هرگز با وجود اين معجزات آشكار كه ( از موسى ) مشاهده كردهايم ، ( بر موسى ) مقدّم نخواهيم داشت ، در حقّ ما هر چه توانى بكن ، كه هر ظلمى كنى همين حيات دو روزه دنياست ، ما براستى به خداى خود ايمان آورديم ، تا از خطاهاى ما در گذرد ، و گناه سحرى كه تو ما را به اجبار بر آن داشتى ببخشد و لطف و مغفرت خدا بهتر و پايندهتر خواهد بود ، كه همانا هر كس بر خداى خود طاغى و گنهكار وارد شود ، جزايش جهنمى است كه در آن جا نه بميرد و نه زنده شود ، و هر كه به خداى خود مؤمن باشد و با اعمال صالح بر او وارد شود ، پاداش آنها عاليترين درجات بهشتى است » 118 .
اين بخش از سر گذشت موسى و فرعون ، هدف مستقل و جدايى را دنبال مىكند ، يعنى : بيان مشروح برخورد بين حق - كه مؤيّد آن دليل و برهان است - و باطل - كه حامى آن طاغوت است - و نيز قوت ايمان مؤمن ، و همچنين ياد آورى نعمتهايى كه بيان آنها گذشته بود ، تا اين كه تأييد نخست و وعده به آن و وفاى به وعده را ، شاهد بر راستى و وفاى به وعده تازه بگيرد و سبب تحريك بيشترى شود .
تأثير دعوت موسى در ميان مردم
دعوت موسى ( ع ) در بين مردم مصر چون نورى در تاريكى به سرعت به راه افتاد ، و با اين كه فرعون سركش ، نيرومند بود ، امّا رسالت موسى در بين مردم ،