سختى و ناخوشى آزمود ؛ آنجا كه مىفرمايد :
رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ
« سختى و مشكلات به من روى آورده و تو ارحم الراحمينى » . 5 و مانند او مريض شدم ، گرچه او پيامبر است و من پيرو ، ولى اميدوارم جزء پيروان نيك انبيا باشم ، به هر حال حدود دو ماه بر اثر ناخوشى زمين گير شدم ، امّا درد هجران از قرآن بر من دشوارتر از ناخوشى رنج آور بود . پس از آن خداوند بر من منّت گذارد و شفايم داد و بيمارى شديد را از من دور كرد و كوفتگى آن مرا از فعاليّت دوباره باز نداشت ، پس دوباره به قرآن روى آوردم ، تا از پرتو پر فروغ و رايحهء دل انگيزش بهرهمند شوم ، چه اين كه قرآن غمخوار افسردگان ، و نديم بى كسان است . لذا پس از مدّت زمانى طولانى ، دوباره انيسم شد و خداوند به بركت آن عافيت ، عطايم كرد و توفيقم داد تا آنچه را مىخواستم در دوران بيمارى عرضه كنم ، جبران نمايم و گويا با تمام گرفتاريها در اين مدت طولانى ، هيچگونه ناراحتى بدنى ندارم ، زيرا به بركت قرآن از همهء دردها رهايى يافته بودم .
پس از آن دوباره خداوند با حزنى پايدار مرا آزمود ، به اين ترتيب كه در زندگى لطيفم ، شكستى پديد آمد ، كه مرا زمينگير نمود ، و به ناراحتى شديد و غصّه فراوان گرفتارم كرد .
لكن أنس با قرآن اندوهم را بر طرف كرد ، چرا كه وجودم را سرشار از ايمان به قضا و قدر الهى كرد ، و روانم را به صبر شايسته و نيكو - و خالى از ناله و ستوه - آراست ، و حق تعالى مرا به آنچه مىخواست ، راضى ساخت ، كه او لطيف و خبير است و شفا دهندهء بيماران و جبران كنندهء كاستىها و يارى دهنده در سختيها ، و به غير او اميدى نيست .
اينها حوادثى بود كه بر من گذشت ، و من آنها را در « معجزهء كبرى » به رشتهء تحرير درمىآورم و اين حوادث سبب تأخير و جلوگيرى در كارها و نوميدى نشد .
پروردگارا ! ما را در سايهء قرآن حفظ فرما ! و نورش را انيسمان گردان ! و به