مصلحت و شرافت انسانى است و تجليل انسان به خاطر داشتن نعمت « عقل » ، مىفريابد .
و برخى از آنها كوتاه و مختصرند به طورى كه خواننده به آسانى مىتواند آنها را حفظ كند و به خاطر بسپارد ، چه اين كه در آنها جملههاى كوتاهى وجود دارد كه حفظ كردن و درس آموختن از آنها ، و خواندن در نمازها ، آسان است و در آن سورهها از توحيد و روز قيامت سخن به ميان آمده است و در پارهاى از آنها ، احكام شرعى نيز وجود دارد ، مثل سورهء كوثر كه مىفرمايد :
إِنَّا أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَرَ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَ انْحَرْ إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ
« ما تو را كوثر ( نيكى بسيار ) بخشيدهايم ، پس ( به شكرانه آن ) براى خدا نماز كن و قربانى كن ، كه محققا دشمن تو مقطوع النسل ( بى فرزند ) است » چنانچه مىبينيد در اين سوره از روز قيامت ( بنابر بعضى از تفاسير ) و مقام پيامبر اسلام ( ص ) و جايگاه دشمنان حق و پيامبر ( ص ) و نيز حكم قربانى در مناسك حجّ ، ياد شده است .
و همچنين سورهء :
وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
« قسم به عصر ، كه همه انسانها در خسران و زيانند مگر آنان كه به خدا ايمان آورده و نيكوكار شدند ، و به درستى و راستى و پايدارى در دين يكديگر را سفارش كنند » .
در اين سورهء كوتاه مجموع خصال انسانى كه عامل اصلاح افراد و جامعه مى باشد ، گرد آمده است ، يعنى : ايمان دلها را آباد و بدنها را موزون مىسازد ، و اصلاح فرد يا جامعه جز با اصلاح دلها امكان پذير نيست و ثمره و نتيجهء ايمان عمل صالح در فرد فرد انسانها مىباشد ، و تمام افراد جامعه يكديگر را به حق و درستى سفارش و يارى مىكنند ، پس جامعهاى كه حق در بين آنان تباه شود و آن را يارى نكنند ، به خير و صلاح نخواهند رسيد ، و در يارى حق دچار خذلان مىشوند و راه حفاظت و نگهبانى از حق و راستى ، صبر و پايدارى است ، زيرا در صبر ، خويشتندارى و دورى از خواستههاى دل و خاضع كردن آن در برابر