او پديد آمد ، و سپس با تكرار بيشتر به صورت جريان در آمد ، و به دنبال آن « انسلاخ » شيطان راه خدا را پيدا كرد و او را به گمراهى كشاند . كه خداوند متعال براى اين جهت مثال و صورت ديگرى ذكر فرمود .
و در كلمهء چهارم فرمود :
« فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ »
لغويين مىگويند : « لهث » اين است كه حيوان در هنگام تشنگى ، يا گرسنگى ، يا خستگى و ضعف ، يا اضطراب و ترس ، زبانش را در حالى كه با لعاب دهان مرطوب شده - بيرون آورد ، و مىگويند : بدترين حالت سگ اين است كه هميشه « لهث » كند ، زيرا اين نشانه ناراحتى دايمى اوست ، در آيه مورد بحث ، قرآن كريم ، حال كسى را كه از لباس هدايت بيرون شده ، و جامه گمراهى را پوشيده است اين گونه توصيف كرده است كه : هميشه مضطرب ، نگران و فاقد آرامش و ثبات است ، زيرا كه هدايت ، ايمان است ، و ايمان ، اطمينان و آرامش . و هر كه با پيروى از هوى و هوس به خدا كفر ورزد و از دايرهء هدايت بيرون شود ، هميشه ناآرام و نگران است ، مانند سگ در بدترين شرايط خود ، كه در حال هيجان و آرامش ، زبانش را بيرون مىآورد ، و از شكل طبيعى خود مسخ مىشود .
اين تصويرى آشكار از فردى است كه هواى نفس بر او چيره شده است ، زيرا كه شقاوت و بدبختى او را فرا گرفته است ، و هميشه در نگرانى به سر مى برد ، و احساس محروميت ابدى مىكند زيرا خواستههاى نفس ، انسان را نامطمئن ، و نگران مىسازد .
از اين آيه و آيات گذشته روشن شد كه چگونه هر لفظى ، بيانگر معناى خاصّى است ، و داراى انواع اسلوب و شكل سخن است ؛ همچون تصوير و عكسى كه هنرمندى ماهر و زبردست آن را به تصوير كشيده است - و كلام خدا بى نظير است - و از مجموع اسلوبها و تصويرهايى كه از كلمات شكل يافتهاند ، اسلوبى كلى و بى نظير كه برتر از هر اسلوب و روش بيانى است ، پديد مىآيد .
پس از توضيح اين اسلوب جالب كه از مجموع اسلوبهاى كلام اين الفاظ ، تصوير و روش بيان حال فردى ، به وجود مىآيد ، به آياتى كه دربارهء سرنوشت