مَتَى أَلْفَيْتَ ؟ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ ؟ عَنِ الْأَعْدَاءِ نَاكِلِينَ - وَبِالسَّيْفِ مُخَوَّفِينَ
فَلَبِّثْ قَلِيلًا يَلْحَقِ الْهَيْجَا حَمَلْ
- فَسَيَطْلُبُكَ مَنْ تَطْلُبُ - وَيَقْرُبُ مِنْكَ مَا تَسْتَبْعِدُ - وَأَنَا مُرْقِلٌ نَحْوَكَ فِي جَحْفَلٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ - وَالتَّابِعِينَ لَهُمْ بِإِحْسَانٍ - شَدِيدٍ زِحَامُهُمْ سَاطِعٍ قَتَامُهُمْ - مُتَسَرْبِلِينَ سَرَابِيلَ الْمَوْتِ - أَحَبُّ اللِّقَاءِ إِلَيْهِمْ لِقَاءُ رَبِّهِمْ - وَقَدْ صَحِبَتْهُمْ ذُرِّيَّةٌ بَدْرِيَّةٌ وَسُيُوفٌ هَاشِمِيَّةٌ - قَدْ عَرَفْتَ مَوَاقِعَ نِصَالِهَا - فِي أَخِيكَ وَخَالِكَ وَجَدِّكَ وَأَهْلِكَ -
وَما هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ
( 59821 - 59137 )
[ لغات ]
( خبأت الشيئى ) : آن را پوشاندم ( طفق ) : شروع كرد ( هجر ) : شهري است از شهرهاى بحرين ( نضال ) : تير اندازى كردن ( مسدّد ) : كسى كه ديگرى را به كارى وأدار مىكند وبه سوى آن هدايتش مىكند .
( اعتزلك : از تو دورى كرد .
( ثلم ) : شكستگى ( طليق ) : آن كه پس از اسيرى رها وآزاد شود .
( ربع ) : توقف وايستادن ( ظلع ) : لنگى ( ذرع ) : مبسوط اليد بودن ( تيه ) : گمراهى وسرگردانى در بيابانها ( روّاع ) : بسيار منحرف شونده از راه درست ( جمّة ) : فراوان ، زياد ( ظنّه ) : تهجت ( منصّح ) : بسيار نصيحت كننده ( استعبار ) : گريه ( ألفيت كذا ) : آن را يافتم ( نكول ) : عقب افتادن از ترس ( مج الماء من فيه ) : آب را از دهانش به دور ريخت .
( رميه ) : شكارى كه مورد أصابت تير واقع مىشود .
( صنيعه ) : نيكى ( فلج ) : رستگارى ، پيروزى ( شكاة ، شكيّه وشكايه ) : معنايش روشن است ( ظاهر ) : از بين رونده ( مخشوش ) : شترى كه در بينيش چوبى قرار مىدهند تا در أطاعت باشد وآن را به هر سو بخواهند بكشند .
( غضاضه ) : كمبودى وخوارى ( سنخ ) : عرضه شد ( اعدى ) : دشمنتر ( معوّقين ) : بازدارندگان ( جحفل ) : لشكر انبوه ( ساطع ) : بالا رونده ( قتام ) : گرد وخاك ( سرابيل ) : جامهها ، پيراهنها ( نصال ) : شمشيرها ( ارقال ) : نوعي از راه رفتن به سرعت