( 1211 ) 211 - گفتار آن حضرت ( ع ) است :
قَدْ أَحْيَا عَقْلَهُ وَأَمَاتَ نَفْسَهُ حَتَّى دَقَّ جَلِيلُهُ - وَلَطُفَ غَلِيظُهُ وَبَرَقَ لَهُ لَامِعٌ كَثِيرُ الْبَرْقِ - فَأَبَانَ لَهُ الطَّرِيقَ وَسَلَكَ بِهِ السَّبِيلَ - وَتَدَافَعَتْهُ الْأَبْوَابُ إِلَى بَابِ السَّلَامَةِ وَدَارِ الْإِقَامَةِ - وَثَبَتَتْ رِجْلَاهُ بِطُمَأْنِينَةِ بَدَنِهِ فِي قَرَارِ الْأَمْنِ وَالرَّاحَةِ - بِمَا اسْتَعْمَلَ قَلْبَهُ وَأَرْضَى رَبَّهُ ( 51956 - 51907 )
[ ترجمه ]
« خردش را زنده كرد ، ونفس سركش خود را ميراند ، تا آن جا كه بدنش ضعيف واندامش لاغر ونزار شد « 1 » ، وتندى اخلاقش به نرمى مبدّل شده است ، وبراي أو هالهاى از روشنايى درخشيد كه راه أو را روشن وأو را در آن مسير روان ساخت وپيوسته از درى به در ديگر منتقل شده تا به باب سلامت وسراى زندگى جاودانى راه يافت ، وبه سبب اعمال قلبي كه انجام داد وخشنودى پروردگار خويش را جلب كرد ، با آرامش كامل جسماني در قرارگاه امن وآسايش ثابت قدم قرار گرفت . »
[ شرح ] ( 51906 - 51895 ) در بيان أوصاف سالك
اين سخن امام ( ع ) از والاترين سخنانى است كه در بارهء بيان أوصاف سالك إلى اللَّه وعارف حقيقي وچگونگى سير وسلوك أو در اين طريق آمده است .
هامش
( 1 ) اين جمله ترجمهء عبارت : ولطف غليظه مىباشد كه بر طبق برداشت شارح است .