پيروى از شيطان ، خود را فريب داده است ، وآنچه از پاداشهاى اخروى وثواب خداوندى بهرهاش بوده از دست داده وزيان كرده است . با توجّه به اين كه سعادت آخرت با ارزشترين چيزى است ، كه مورد رقابت قرار مىگيرد ، محروم از آن ، بالاترين زيان را برده است . براي بيان همين منظور امام ( ع ) كلام را به صورت حصر ومبالغه ذكر كرده است . هر چند كلام شكل خبري دارد ، ولى مفهوم آن نهى از معصيت بوده ، وبا بيان غبن نفس ، گناه كردن را امرى نفرتانگيز جلوه مىدهد .
( 14370 - 14365 )
4 - قوله عليه السلام : والمغبوط من سلم له دينه
معنى « غبطه » اين است كه انسان آرزو كند ، مانند ديگران داراى مال ومنال ، ثروت وسلامت باشد ، بدون آن كه از بين رفتن نعمت ديگران ، مورد خواست وآرزويش باشد با همين ويژگى كه بيان شد غبطه ، از حسد جدا مىشود « يعنى غبطه خورنده كسى است كه مىخواهد مانند ديگران ثروتمند باشد وشخص حسود آرزويش اين است كه ديگران مانند خود أو بدون مال وثروت شوند زوال نعمت ديگران آرزوى شخص حسود وبدخواه مىباشد . با توضيح فوق روشن مىشود ، چگونه شخص صالحي كه دينش را سالم نگاهداشته است باز هم نسبت به مقام برتر ديگران غبطه مىخورد .
زيرا آن كه دين خود را از آفات وغرامت شيطان سالم نگه دارد ، هر چند به سعادت بزرگ جاويدان نائل گرديده است ، در عين حال نسبت به مقامات عاليهء بهشت كه مورد رقابت مؤمنان است ، بزرگترين حسرت واندوه را دارد . بنا بر اين صادق است كه گفته شود ، داراى بزرگترين اندوه وغبطه مىباشد ، نظر به اهميّت بيان اين موضوع كلام را بصورت حصر ومبالغه آورده است . وترغيب مىنمايد كه بندگان خدا در حفظ ديانت خود بكوشند ، زيرا آنهايى كه دينشان را سالم دارند ، روز قيامت به حال ومقام مؤمنان غبطه مىخورند چه رسد به كساني كه در جهت حفظ ديانت خود كوششى به خرج نداده باشند !
( 14375 - 14371 )
5 - قوله عليه السلام : والسّعيد من وعظ بغيره .
اين جمله از كلام امام ( ع )