قوله عليه السلام : وأستعينه قاهرا قادرا
( 12618 - 12615 ) مقصود از استعانت ، زاد وتوشه خواهى از خداوند است ، تا چنان كه شايسته است از أو فرمان ببريم وراه حق را بپيماييم .
قاهر كسى است كه در محدودهء سلطهء أو وبر خلاف دستورش هيچ نفسي بر نمىآيد وتمام موجودات تحت فرمان وارادهء أو حقير وناچيزند ودر احاطهء قدرت بىپايان وى قرار دارند .
قادر كسى است كه اگر بخواهد كارى را انجام مىدهد واگر نخواهد ترك مىكند . چنان كه قبلا توضيح دادهايم از اين تعريف اختيار فهميده مىشود ، نه جبر ، يعنى چنان نيست كه لزوما كار مورد علاقة را انجام دهد ، ويا امر غير مطلوب را لزوما ترك كند . از تعريف فوق دانسته شد ، كه خداوند به اعتبار اين دو صفت « قاهر » و « قادر » مبدأ استعانت ويارىخواهى است .
( 12623 - 12619 )
قوله عليه السلام : وأتوكّل عليه كافيا ناصرا
توكّل : عبارت از اين است كه انسان در بارهء چيزهائى كه بدانها اميدوار ويا از آن خائف وترسان است به غير اعتماد كند .
كافى : يكى از صفات خداوند است وبه اعتبار آن كه به هر كدام از مخلوقاتش آنچه از منفعت ودفع ضرر كه استحقاق آن را داشته باشند عطا مىكند ، أو را كفايت كننده مىگويند .
ناصر : يارى دهندهء بندگان عليه دشمنان مىباشد ، كه خداوند با افاضه هدايت وقوّت ، خدا باوران را عليه كفّار به پيروزى مىرساند .
واضح است كه حق تعالى با دارا بودن اين صفات منشأ توكل بندگان است وانسانهاى مؤمن گشايش كار خود را به دست خداوند دانستهاند وأمور خود را بدو وا مىگذارند .
قوله عليه السلام : وأشهد إلى آخره
( 12640 - 12624 ) اين فراز از سخن امام ( ع ) در بيان اثبات رسالت وفوايد آن آمده است وسه ويژگى وخصوصيت را براي أنبيا وبشرح زير