روايت شده است كه زنديقى بر امام صادق جعفر بن محمد ( ع ) وارد شد واز دليل اثبات وجود پروردگار پرسيد ، امام صادق در آغاز به وى توجّهى نكرد ، سپس بسوى آن مرد رو كرده ، فرمود :
از كجا مىآيى وچه اتفاقي در سفر برايت پيش آمده است . شخص منكر خدا در جواب عرض كرد من از طريق دريا مسافرت كردم ويك روز باد شديدي بر ما وزيد بطورى كه اختيار كشتى را از ما گرفت ، أمواج دريا ما را به هر سو پرت مىكرد . سرانجام كشتى شكست ، من به تخته چوبى چنگ زدم ، أمواج دريا اين تخته پاره را بالا وپايين مىبرد . خيلى وحشت كرده بودم ، عاقبت موج تخته را به ساحل افكند ومن نجات يافتم .
امام ( ع ) فرمود در آن حالت كه كشتى شكست وأمواج دريا متلاطم بود آيا قلبت متوجه فريادرسى شد كه پيش أو براي نجات خود تضرع وزارى كنى ؟
زنديق عرض كرد آرى چنين حالتي دست داد ، واين نياز را بخوبى احساس مىكردم . حضرت فرمود آن حقيقتي كه در حال خطر بدو متوسل شدى آفريدگار تو است . آن مرد كه اين حالت را در درون خود لمس كرده بود ، به وجود خدا اعتراف وعقيدهاش را اصلاح كرد .
هر چند توهّمات واهى اين حقيقت را مخدوش بداند ، اما اتفاق عقول بر گواهى دادن به وجود آفريدگار امرى روشن است وآيات مباركات ذيل بر محتواى روايت حضرت امام صادق ( ع ) دلالت مىكند :
وَإِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَكانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً
« 5 » ؛ هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ حَتَّى إِذا كُنْتُمْ فِي
هامش
( 5 ) سورهء بني إسرائيل ( 17 ) آية ( 67 ) : هرگاه در دريا خطرى متوجه شما شود آنهايى را كه همواره به كمك مىخواستيد فراموش مىشوند تنها خدا را به يارى مىطلبيد ولى هنگامى كه شما را نجات داده به خشكى مىرسانيم از خدا روى گردان مىشويد . آرى انسان شديدا ناسپاس است .