است و بدينسان حجيّت خبر واحد ثابت مىشود .
( و يزيد فى تقريب الاستدلال . . . ) روايتى است در كتاب فروع كافى كه باعث روشنتر شدن تقريب استدلال مىشود . ( فى الحسن بابراهيم بن هاشم ) روايت مذكور در فروع كافى روايت حسنه مىباشد به اين خاطر كه در سلسله سند آن ابراهيم بن هاشم موجود است و نامبرده امامى بوده و در علم رجال مورد مدح و ستايش و فسق و عدالتش ثابت نمىباشد . علىاىحال ماجراى روايت از اين قرار است : ( اسماعيل فرزند امام صادق عليه السلام ، چندين دينار پول داشت آمد خدمت امام صادق ( ع ) عرض نمود آيا دينارهايم را بفلان مردى از قريش كه به قصد تجارت عازم مسافرت بسوى يمن مىباشد ، بدهم تا برايم جنسى از يمن بخرد ؟ امام صادق ( ع ) در پاسخ فرمود : فرزندم آيا به تو ابلاغ نشده است كه آن مرد شرابخوار است ؟ اسماعيل عرض نمود : مردم چنين مىگويند . امام صادق ( ع ) فرمود فرزندم هرگز اين كار را نكن . اسماعيل گوش به حرف امام صادق ( ع ) نداد و دينارهايش به آن مرد تحويل نمود و پولها را تلف نمود و چيزى براى اسماعيل از يمن نياورد ( و يا چيزى از دينارها به اسماعيل نداد ) در آخر اين روايت چنين آمده : امام صادق ( ع ) به فرزندش اسماعيل فرمود : فرزندم خداوند در قرآن كريم مىفرمايد :
( يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ
يقول يصدق لله و يصدّق للمؤمنين فاذا شهد عندك المسلمون فصدقهم الحديث ) از اين روايت بوضوح و روشنى استفاده مىشود كه مؤمنين و مسلمين را در گفتارشان بايد تصديق نمود و تصديق و قبول خبر واحد يكى از مصاديق تصديق مؤمنين و تصديق مسلمين خواهد بود .
( و يرد عليه اوّلا . . . ج ص 134 س 12 ق ص 83 س 4 )
ايراد اوّل اين است كه در مورد آيه مسئله حصول علم و يقين مطرح است نه ظن و گمان چه آنكه مراد از « اذن » سريع التصديق و زود باور كردن است پيامبر