مىگويد رباء بين پدر و فرزند حرام نيست مضمون اين روايت در قرآن موجود نيست چه آنكه منظور از ( حرّم الرّبا ) ربائى است كه غير از رباء بين پدر و فرزند مىباشد پس عبارت ( لا يوجد مضمونه فى الكتاب و السنّة ) كالعهن المنفوش ( پنبه حلاجىشده ) گرديد .
فان قلت ما من واقعة . . . ج ص 112 س 21 قص 69 س 8 .
بعد از اينكه ثابت شد طائفه اول ، بر منع خبرى كه مضمون آن در كتاب و سنّة نيست دلالت ندارد ، با سؤال و اشكالى مواجه مىشويم ما حصل اشكال اين است كه حكم همه وقائع و امور ، از عمومات كتاب ( مثل عموم آياتى كه در كتاب ذكر شده است ) استفاده مىشود ، بنابراين هر خبرى كه موافق با كتاب است مورد عمل واقع مىگردد و هر خبرى كه مخالف كتاب است طرد مىشود فقط روايت و سنتى كه قطعى الصّدور است طرد نمىشود .
( . . . عمومات الكتاب المقتصر فى تخصيصها على السنّة القطعيّة . . . ) و عمومات كتاب از لحاظ تخصيص خوردن ، منحصر به همين روايت و سنّة قطعى مىباشد و روايت قطعى كه مخصّص كتاب است ، جزء مخالف به حساب نمىآيد و بقيه رواياتى كه مخالف كتاب است همه مطرود مىباشند بنابراين اخبار آحاد همه عمومات كتاب و اكثر عمومات سنة قطعى را ، تخصيص مىزند و همه آنها مخالف كتاب به حساب مىآيند و همه بايد مطرود باشند و چگونه مىتوان گفت كه طائفه اول ، اخبار آحادى كه مضمون آنها در قرآن نيست را شامل نمىشود .
توضيح عبارت
( هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً . )
« او خدائى است كه همه آنچه ( از نعمتها ) در زمين وجود دارد براى شما آفريده » بقره 29 .
( إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ . . . )
« خداوند تنها ( گوشت ) مردار و خون و گوشت خوك . . . حرام كرده