دولت تو اندك است و جمعيّت تو پراكنده شود ، آن روز منادى فرياد مىزند : « آگاه باشيد لعنت خدا بر گروه ستمكاران باد . » ( هود / 18 ) فالحمد للَّه الّذى ختم لاوّلنا بالسّعادة و المغفرة و لآخرنا بالشّهادة و الرّحمة و نسأل اللَّه ان يكمّل لهم الثّواب و يوجب لهم المزيد و يحسن علينا الخلافة ، انّه رحيم ودود ، و
حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
، حمد و سپاس خداوندى را كه اوّل ما را به سعادت و مغفرت پايان برد و آخر ما را به شهادت و رحمت فائز گردانيد ، از درگاه خدا مىخواهيم كه پاداش آنها ( شهيدان ) را كامل كند و بيفزايد و ما را بازماندگان نيك آنها گرداند كه او مهربان و پر مهر است و خداوند ما را بس است و وكيل و سرپرست نيكو مىباشد . « 1 » يزيد ( در پاسخ به خطبهء زينب عليها السلام ) اين شعر را خواند :
يا صيحة تحمد من صوائح * ما اهون الموت على النّوائح
« اين فريادى است كه از زنان نوحهگر شايسته است ، و چقدر مرگ براى زنان دلسوخته و نوحهگر آسان است ! » سپس يزيد با مردم شام در مورد اينكه با اسيران چگونه رفتار كند مشورت كرد ، آنان با تعبير زشت ، به كشتن آنها رأى دادند .
ولى نعمان بن بشير كه در آنجا حاضر بود گفت : « ببين رسول
هامش
( 1 ) . خطبهء آتشين و عميق و مستدل حضرت زينب ( س ) همهء نقشههاى شوم يزيديان را نقش بر آب كرد و همچون رعد و برق كوبنده و روشنگر بود .
خطبهء حضرت زينب ( س ) و امام سجّاد ( ع ) به قدرى اثر بخش بود كه وضع شام را تغيير داد ، مطابق نوشته ابى مخنف : « ذكر حسين ( ع ) همه جا را فرا گرفته بود ، به طورى كه يزيد قرآن را چندين قسمت ( مانند 60 پاره و 120 پاره ) كرد و در مسجد به مردم مىداد تا قرآن بخوانند و با خواندن آيات قرآن و توجّه به آن ياد حسين ( ع ) و حسينيان را فراموش كنند ، ولى هيچ چيز نمىتوانست آنها را از ياد امام حسين ( ع ) منصرف نمايد . . . » ( نفس المهموم ، ص 262 ) ( مترجم ) .