دادخواهى مخاصمه كند ، پس خداوند همهء كسانى را كه در قتل او به نحوى شركت جستهاند ، به قتل رساند ، و هلاك سازد ، و سپس زنده شوند ، و امير مؤمنان على عليه السّلام آنها را به قتل رساند ، و باز زنده شوند ، و حسن بن على عليه السّلام آنان را بكشد و باز زنده گردند ، و حسين عليه السّلام آنان را بكشد و باز زنده شوند ، و از ذريّهء ما هيچ فردى باقى نماند مگر اين كه يك بار ايشان را به قتل رساند ، تا اينكه انتقام كشيده شود و خشمها فرو نشيند ، و اندوهها فراموش شود . » سپس امام صادق عليه السّلام فرمود : « خداوند رحمت كند شيعيان ما را ، سوگند به خدا مؤمنان حقيقى اينان هستند ، زيرا در اين مصيبت با ما شركت جستند ، و در اين پيش آمد ناگوار ، اندوهى طولانى و افسوسى فراوان خوردند .
و از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم نقل شده فرمود : « هنگامى كه روز قيامت بر پا گردد ، فاطمه عليها السلام در ميان جماعتى از بانوان وابستگانش وارد محشر گردد ، از سوى خدا فرمان آيد كه وارد بهشت شو ، فاطمه عليها السّلام سوگند به مىگويد : « به بهشت نروم تا اينكه بدانم پس از من با فرزندم حسين عليه السّلام چه كردند ؟ » خطاب رسد به قلب قيامت نظر كن ، او به آن سو بنگرد حسين عليه السّلام را با پيكر بىسر ببيند كه بر پا ايستاده ، پس شيونى كشد ، و من از شيون او شيون كنم ، و همهء كرّوبيان از ناله و افغان ما بخروشند .
و طبق روايت ديگر : فاطمه عليها السلام فرياد مىزند : « اى واى فرزندم ! اى واى ميوهء دلم . » خداوند خشمگين شود ، و آتشى را كه نامش « هبهب » است و آن را
اللهوف على قتلى الطفوف (غم نامه كربلا) (فارسى) — صفحة 161
مساهمون: محمدى اشتهاردى
ص١٦١