گونهء على اكبر نهاد . » آنگاه فرمود :
قتل اللَّه قوما قتلوك ، ما اجرأهم على اللَّه ، و على انتهاك حرمة رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم على الدّنيا بعدك العفا
، خدا بكشد آن مردمى كه تو را كشتند ، چقدر آنها بر خدا و هتك حرمت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم ، گستاخى نمودند ، بعد از تو خاك بر سر دنيا .
[ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت * روى مه پيكر او سير نديديم و برفت
گويى از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود * بار بست و به گردش نرسيديم و برفت
صورت او به لطافت اثر صنع خدا است * ما به رويش نظرى سير نديديم و برفت ]
حضرت زينب عليه السّلام از خيمه بيرون آمد و صدا مىزد : « يا حبيباه ! يا ابن اخاه ، اى محبوب دلم ، اى برادرزادهام » با اين وضع به بالين على اكبر عليه السّلام آمد و خود را روى پيكر ( به خون غلتيده ) او افكند . « 1 » در اين هنگام امام حسين عليه السّلام نزد خواهر آمد و او را به خيمهء زنها برگردانيد .
هامش
( 1 ) . بعضى نوشتهاند : حضرت زينب ( ع ) براى حفظ آرامش امام حسين ( ع ) زودتر از آن حضرت كنار بدن پاره پاره على اكبر ( ع ) آمد ( معالى السّبطين ، ج 1 ، ص 415 ) مرحوم آيت الله جزائرى مىنويسد : « هنگامى كه امام حسين ( ع ) به بالين على اكبر ( ع ) آمد ، نخست نگاهش به زينب ( س ) افتاد ، او را به خيمه بازگردانيد ، سپس خود به قتلگاه بازگشت ، اين تدبير حضرت زينب ( س ) نقش مهمّى در فرونشاندن شدّت اندوه امام حسين ( ع ) داشت . ( خصائص الزّينبيّة ، ص 351 ) ( مترجم ) .