البته بايد حسينشناسى در كنار اسلامشناسى و شرايط ديگر در دلها فراهم شود تا باران درياى وجود حسين عليه السّلام در باغستان دل ، لاله روياند ، و گر نه از شورهزار جز خار و خس ، چيز ديگرى نمىرويد .
امام حسين عليه السّلام به جهان آمده تا هميشه بماند و چرخهاى جريان طاغوتزدايى را همواره در همه جا به حركت درآورد .
او با نهضت خونينش آمده تا انوار اسلام ناب پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم و على عليه السّلام را در دلها روشن كند ، و روشن نگه دارد . حادثهء غمبار كربلاى او مخصوص سرزمين كربلا و ماه محرم سال 61 هجرى نيست ، بلكه مربوط به همه قرنها ، سالها ، ماهها ، روز و شبها ، ساعتها ، دقيقهها ، بلكه لحظهها است . و در سراسر زمين از عصر آدم عليه السّلام تا آخر دنيا حكومت دارد « 1 » ، چرا كه در بينش اسلام ناب ، « كلّ ارض كربلا ، و كلّ يوم عاشورا ، هر زمينى كربلا و هر روزى عاشورا است » .
از اين رو امام سجّاد عليه السّلام و امامان ديگر عليهم السّلام همواره خاطرهء عاشورا - حتّى جزئيّات آن را - تجديد مىكردند ، و ابراز احساسات در رابطه با مصائب جانسوز كربلا را ، از عاليترين عبادات و ارزشها مىدانستند .
گريهء جانسوز آدم عليه السّلام و جبرئيل براى مصائب حسين عليه السّلام
در آيهء 37 بقره مىخوانيم :
فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ
، آدم عليه السّلام ( هنگام توبه از ترك اولى ) كلماتى را از خداوند دريافت كرد ( و با آنها توبه كرد ) خداوند توبهء او را پذيرفت .
هامش
( 1 ) چرا كه قبل از تولّد امام حسين عليه السّلام سخن از نهضت خونين او در ميان پيامبران وجود داشته است .