3 - « 3 » سيّد رضى ( در نهج البلاغه ) گويد : پيشواى مؤمنان على ( ع ) فرمود : اى فرزندم از دوستى با نادان بپرهيز ، زيرا او مىخواهد به تو سود برساند ولى زيان مىرساند ، از دوستى با بخيل اجتناب كن زيرا هنگام شديدترين حاجت تو را رها مىسازد ، و از دوستى با بد كار بر حذر باش زيرا تو را به چيز كمى مىفروشد ، و از دوستى با دروغگو بپرهيز زيرا او مانند سراب است ، دور را به تو نزديك و نزديك را به تو دور مىنماياند .
4 - « 4 » امام محمّد باقر ( ع ) فرمود : به چهار شخص نزديك مشو و دوستى مكن :
نادان ، بخيل ، ترسو و دروغگو ، امّا نادان مىخواهد به تو سود برساند ولى ضرر مىزند ، امّا بخيل چيزى از تو مىگيرد ولى چيزى به تو نمىدهد ، امّا ترسو از تو و از پدر و مادر خويش مىگريزد ، امّا دروغگو راست مىگويد ولى كسى سخن او را تصديق نمىكند .
5 - « 5 » امام جعفر صادق ( ع ) از پدر بزرگوارش نقل مىكند كه امام باقر ( ع ) فرمود :
خواستم به سفر بروم ، پدرم علىّ بن الحسين ( ع ) به من سفارش كرد : اى پسرم از دوستى و معاشرت با احمق بپرهيز و با او معاشرت نكن زيرا احمق در حضور و غياب به دنبال عيبجويى است .
اگر سخن بگويد نادانىاش او را رسوا گرداند ، و اگر سكوت كند ناتوانى در گفتار او را كوچك مىكند و اگر كارى انجام دهد آن را تباه سازد ، و اگر مسئوليتى به عهده گيرد آن را ضايع مىكند ، دانش او باعث بىنيازى او نيست و دانش ديگران هم به وى سود نمىرساند ، نصيحت ناصحان را نمىپذيرد ، دوستش از او آسايشى نمىيابد ، مادرش دوست دارد در عزايش بنشيند ، و همسرش مىخواهد او را از دست بدهد ، همسايهاش مىخواهد از او دور باشد ، و دوست
هامش
( 3 ) نهج البلاغه ، قسمت دوّم ، ص 152 .
( 4 ) خصال صدوق ص 116 .
( 5 ) مجالس صدوق ، ص 35 .