157 - باب تحريم افشاى سرّ مؤمن و عيبجويى از او . . .
1 - « 1 » عبد اللَّه بن سنان گويد : به امام صادق ( ع ) عرض كردم : آيا عورت مؤمن بر مؤمن حرام است ؟ فرمود : آرى ، عرض كردم : يعنى شرمگاهش ؟ فرمود :
آن طورى كه فكر مىكنى نيست ، بلكه مراد از عورت ، افشاى سرّ مؤمن است .
2 - « 2 » امام صادق ( ع ) فرمود : هر كه مطلبى را در مورد مؤمنى بازگو كند كه قصدش رسوا كردن او و ريختن آبرويش باشد تا از نظر مردم بيفتد ، خداوند او را از دوستى خود به دوستى شيطان خارج كند ، و شيطان هم او را نپذيرد .
3 - « 3 » امام صادق ( ع ) در مورد حديث
« عورة المؤمن على المؤمن حرام »
فرمود :
مراد از عورت آن نيست كه مؤمن برهنه شود و تو عضوى از او را ببينى ، بلكه عورت عبارت است از اين كه به ضرر مؤمن سخنى بگويى و يا از او عيبجويى نمايى .
4 - « 4 » محمد بن فضيل گويد : به امام موسى كاظم ( ع ) عرض كردم : قربانت گردم ، در بارهء يكى از برادرانم خبرى به من رسيده است كه در شأن او نيست از خود وى پرسيدم انكار كرد ، در صورتى كه گروه موثّقى آن را به من اطلاع داده است . فرمود : اى محمد چشم و گوش خود را نسبت به برادرت تكذيب كن ، اگر پنجاه نفر پيش تو قسم بخورند و عليه برادرت گواهى دهند ، ولى برادرت خلاف آن را بگويد گفتهء وى را تصديق و آنها را تكذيب كن و نبايد چيزى را كه باعث سرشكستگى اوست و به آبرو و حيثيّت او لطمه مىزند در مورد او منتشر كنى زيرا در اين صورت جزء كسانى هستى كه خدا در بارهء آنان فرموده است : « آنان كه دوست دارند زشتكارى در باره مؤمنين فاش گردد براى آنها در دنيا و آخرت عذاب
هامش
( 1 ) ( باب 157 : ) اصول كافى ، ص 473 ؛ مجالس صدوق ، ص 104 و 291 .
( 2 ) اصول كافى ، ص 473 ؛ مجالس صدوق ، ص 104 و 291 .
( 3 ) اصول كافى ، ص 473 ؛ مجالس صدوق ، ص 104 و 291 .
( 4 ) عقاب الاعمال ، ص 27 ؛ روضه كافى ، ص 147 .