129 - باب حكم كرنش بر بزرگان از قبيل بوسيدن فرش ، بر پا خاستن و جلوى آنها دويدن و غيره
1 - « 1 » صفوان بن يحيى گويد كه ابو قره رفيق جاثليق از من تقاضا كرد كه او را پيش حضرت رضا ( ع ) ببرم ، از امام ( ع ) اجازه خواستم ، فرمود : او را پيش من بيار ، و چون ابو قرّه بر آن حضرت وارد شد فرشش را بوسيد و گفت : وظيفهء دينى ما اين است كه نسبت به بزرگان زمانمان اين گونه تعظيم نماييم .
2 - « 2 » سيد رضى در نهج البلاغه گويد : در مسير حضرت على ( ع ) به شام كدخدايان و بزرگان انبار ( اسم محلى است ) با آن حضرت ديدار كردند و به احترامش پياده شدند ( و در پيش ركابش ) دويدند ، فرمود : اين چه كارى بود كه شما كرديد ؟ گفتند اين از آداب ماست كه بدين وسيله فرماندهانمان را تعظيم مىكنيم ، فرمود : سوگند به خدا حكمرانان شما از اين كار سودى نمىبرند ، و شما هم با اين كار به زحمت مىافتيد و در آخرت هم باعث مشقّت شماست ، چه زيان آور است رنجى كه كيفر به دنبالش باشد ، و چه سودمند است رها كردن كارى آنگاه كه ايمنى از آتش را به دنبال داشته باشد .
130 - باب تحريم گماشتن دربان براى منع ورود شيعه
1 - « 3 » ابو حمزه گويد : به امام باقر ( ع ) عرض كردم فدايت شوم : چه مىفرمايى
هامش
( 1 ) ( باب 129 ) : عيون الاخبار ، ص 344 .
( 2 ) نهج البلاغه ، ج 2 ، ص 151 و 152 .
( 3 ) ( باب 130 ) : اصول كافى : ص 475 .