مگر اينكه چشمههاى آب آن را به تصرف درآوريد . مسلمانان چنين كردند و يهوديان مجبور شدند از دژ خارج شده ، نبرد كنند . اما آنان ياراى مقاومت در مقابل سپاه اسلام را نداشتند و شكست خوردند . « 1 »
نقش اميرمؤمنان ( ع ) در جنگ خيبر
يكى از دژهاى استوارى كه مورد حملهء مسلمانان قرار گرفت ، دژ قموص بود كه خود شامل چند دژ ديگر مىشد . يهوديان ساكن اين دژ بشدت از خود دفاع مىكردند و مسلمانان را زير باران تيرها قرار مىدادند . رسول خدا ( ص ) روزى ابوبكر را به فرماندهى عدهاى گماشت تا دژ را بگشايد ، اما او در مقابل يهود تاب نياورد و بازگشت . روز ديگر ، عمر به فرماندهى منصوب شد . او نيز بدون هيچ نتيجهاى بازگشت . در اين وقت ، رسولخدا ( ص ) فرمود :
فردا پرچم را به كسى خواهم داد كه خدا و رسولش او را دوست مىدارند و او نيز خدا و رسولش را دوست مىدارد ، و خداوند به دست او پيروزى را نصيب ما خواهد كرد و او حمله كنندهاى است كه فرار نمىكند .
روز بعد پرچم را به دست اميرمؤمنان ( ع ) داد و آن حضرت دژ را گشود . اين پيروزى بويژه از آن جهت اهميت داشت كه نامدارترين پهلوان يهود ( مرحب ) با ضربت شمشير آن حضرت از پاى درآمد و ديگر پهلوانان يهود نيز يكى پس از ديگرى به قتل رسيدند . « 2 »
دستاوردهاى نظامى ، سياسى و اقتصادى نبرد خيبر
با فتح ناحيهء خيبر ، آخرين پايگاه يهود در جزيره العرب سقوط كرد . پيش از آن هر گاه يهود در مدينه زير فشار قرار گرفتند ، به اين نقطه مىگريختند . اما از اين پس هر چند رسول خدا ( ص ) به اهالى خيبر اجازه داد كه در آنجا بمانند و به كار زراعت مشغول
هامش
( 1 ) - مغازى ، ج 2 ، ص 508 .
( 2 ) - اعلام الورى ، طبرسى ، ص 107 .