درس يازدهم : جنگ خيبر
رسول خدا ( ص ) اندكى پس از صلح حديبيه به قصد گشودن قلعههاى خيبر حركت كرد . يهوديان ساكن اين ناحيه ، بزرگترين قدرت يهود و دومين قدرت حجاز پس از قريش و همپيمانانش به شمار مىآمدند . صلح با قريش اين امكان را فراهم ساخت تامسلمانان بتوانند اين قدرت بزرگ را بشكنند و راه را براى بسط و توسعهء اسلام هموار سازند .
اهميت نظامى - سياسى خيبر
پس از آنكه يهوديان بنىقينقاع ، بنى نضير و بنى قريظه از مدينه فرارى شدند ، خيبر تنها كانون بزرگ يهود بود . وجود اين گروه براى حكومت اسلامى خطر آفرين بود ، چرا كه هر زمان امكان داشت با قبيلههاى مشرك عرب متحّد شده ، عليه مسلمانان توطئه كنند . خيبر ، در حقيقت محكمترين پايگاه مخالفان اسلام بود . در اهميت نظامى خيبر همين بس كه اين لفظ در زبان يهود به معناى دژ است . « 1 »
استحكامات نظامى خيبر شامل هفت دژ به نامهاى ناعم ، قموص ، شق ، نطاة ، سلالم ، وطيح و كتيبه بود . بسيار احتمال مىرود كه اين دژها بر اساس محاسبهء دقيق نظامى ساخته شده باشد . شيوه مقاومت يهود در قلعههاى مختلف نيز نشان مىدهد كه در ساختن دژها ، دقتهاى نظامى زيادى به خرج داده بودند . سلاح و تجهيزات نظامى زيادى از قبيل زره پوش و منجنيق در دژها وجود داشت . آذوقهء فراوانى هم در قلعهها ذخيره بود كه نشان مىدهد يهوديان از قبل پيش بينى جنگ با مسلمانان را كرده بودند . اين در حالى بود كه مسلمانان ابزار
هامش
( 1 ) - معجم البلدان ، ياقوت ، واژهء خيبر .