س 4 : تو : تشويش حال غزنه از آن مهم باز ماند . س 13 : سل : « حادث مىشد » ؛ به اشارت شادروان مينوى گزيده شد . س 14 : تو : به ناحيت شهر باز فرستاد ؛ سل : به ناحيت شهريار باز فرستاد . س 17 و 18 : تو ، سل ، ا : جمعى از حيل اسفندارى مقيم بود . س 18 : تو : تودد مىنمود ، با آنكه نسخه مخدوش است » تودّد » برتر مىنمايد از « تردد » . اشارت اصلاحى از استاد مينوى است . س 19 : تو : مشعوف ، به « مشغوف » اصلاح شد به اشارت استاد مينوى . س 20 : تو : قابوس بن الحسن بن فيروزان ؛ سل :
سفيد جاى نام . س 21 : ا : در آن طمع كرد . س 23 : تو ، سل : تا وفات يافت با نصر دوست شد .
ص 108 :
س 1 و 2 : سل : عاجز آمد عزيمت كرد . س 6 : سل : « او رفت و » ندارد .
س 8 و 9 : سل : خبر اتفاق و اجتماع ايشان بشنيد . س 10 : تو : « كرد و اعراب » ؛ استاد مينوى به « كرد و عرب » اصلاح كرد و ترجمهء تاريخ يمينى مؤيّد است ، ص 229 . س 12 : سل : بر پى او برفت تا بيست كس . س 12 : سل : بيست كس از وجود قواد ؛ تو : با بيست كس از قوّاد بگرفتند . س 13 : تو ، سل ، ا : سالار خركاس .
س 17 و 18 : تو ، روى به جرجان نهاد در شعبان . . . و در مسند ملك .
س 19 و 20 : سل : و خيوى تعيير و تشوير ؛ سل : و تشوير روى ايشان انداختند .
س 20 و 21 : تو ، سل : ابو على الحسن بن حموله وزير بود . س 21 : تو ، سل : ترك و عرب و ديگر جمع كرد ؛ شادروان مينوى « سوار » را به « مرد » اصلاح كردند و ترجمهء تاريخ يمينى مؤيّد است ، ص 236 . س 22 : تو ، سل : بيستون بن ببحاف ( جز حرف آخر همه بىنقطه است ) . س 22 : تو ، سل : و كبار ( همه حرفها بىنقطه ) بن فيروزان .
س 23 : تو : ابو العباس بن سابق ( همهء حرفها بىنقطه ) ؛ سل : ابو العباس خانق .
ص 109 :
س 1 : تو ، سل : چون به ولايت شهريار رسيدند . س 2 : تو : ابو على حموله ؛ سل :
ابو على احموله . س 7 : سل : اگر اين عزيمت نيفتاد . س 7 : سل : هرچه توقع افتد .
س 8 و 9 : تو : در اعتداد تو آورده باشد . س 13 و 14 : تو ، سل : ولايت اسفنداريه رفتند . س 15 : تو : و به ابو على حموله ؛ سل : و به ابو احموله . س 16 : تو ، سل : قلعهء