د ، ذ : نگارش دالهاى معجمه را همواره رعايت مىكند :
دروذ :
v
272 ؛ شوذ :
v
272 ؛ بوذ :
v
273 ،
r
279 ؛ آفريذه شذند :
r
273 ؛ داذ :
r
277 ؛ بكزيذى :
r
274 ؛ باذ :
r
274 ؛ باريذن كرفتند :
v
275 ؛ خوذ :
a
275 ،
r
278 ؛ خواهذ داذ :
r
277 ؛ بذى :
r
277 ؛ بيداذ :
r
277 ؛ پذر :
r
279 ؛ يازذه :
r
279 ؛ براذران :
v
278 ،
r
279 .
ك ، گ : هر دو صورت را يكسان مىنگارد :
جهاركانه :
v
272 ؛ انكاه :
r
273 ،
r
279 ؛ دركذشت :
r
273 ؛ كردانيذ :
r
273 ؛ ديكر :
v
275 ؛ انكور :
r
276 ؛ كروهكروه :
r
276 ؛ هركز :
r
277 ؛ فريشتكان :
r
277 ؛ كريختن :
r
277 ؛ درازكوش :
v
278 ؛ جنكى :
v
278 ؛ يكديكر :
v
278 ؛ دوازدهكانه :
v
278 ؛ بكريستند :
v
278 ؛ بازكفت :
r
279 ؛ كوسفند :
r
279 ؛ كريزان :
r
279 ؛ جكونه :
r
279 ؛ اهنك :
r
279 ؛ كريخته :
r
279 ؛ روز تنكى :
v
279 ؛ انكشترى :
r
279 .
كه : بتصريح اينگونه مىنويسد در تمام كتاب ؛ و تركيبات آن را به گونهاى ديگرسان :
سپاس بىقياس خداى راست كه آفرينندهء عقل و جان . . . است .
v
272 ؛ گروه كه ذكر ايشان . . .
r
275 ؛ و عابر كه نام او . . .
v
276 ؛ ندا كرد كه اى ابراهيم .
v
277 ؛ خواستند كه از آن چاه آب بركشند .
r
279 ؛ اشارت كرد كه اگر . . .
v
281 .
آنك : بنابرآنك :
v
272 ؛ دوم آنك شام . . .
r
277 ؛ بعد از آنك آب از . . .
v
275 ؛ چه اوّل آنك كسانى را . . .
r
277 ؛ آنك عماقريب عزيمت اين ديار جزم كنى .
r
280 .
چنانك : روز جمعه تمام شد چنانك ذكرش . . .
v
272 ؛ چنانك بيشتر نبات آن خار بودى :
v
273 ؛ آن را تناول فرمود چنانك مست شد :
r
276 ؛ فروع است آن چنانك حادث شود :
r
274 ؛ چنانك هيچ نوعى نبود :
v
275 .