است . س 11 : سل : بغايت بزرگ است . س 12 : چا : ايشان را نادر توان ديد ؛ ا ، تا ، سل :
بنادر . س 13 : سل : و مردم شهر كمتر . س 13 : ا : « را » در « يكديگر » را ندارد ، از نسخهء تا و سل گرفتيم . س 13 و 14 : سل : در اين آخر قرون . س 15 : تا ، سل : در جنوبى غربى ختاى . س 15 : سل : ايشان آن را داى كيو مىگويند . س 17 : ا ، تا ، سل و نيز چاپى سفيد مانده است . س 17 و 18 : سل : و بنزد ما قندهار مشهور است ، « به » افتاده .
س 19 و 20 : سل : و در يك نيمهء آن سفيد و مقولان ( ؟ ) يك نيمهء سفيد را چغان جونك گويند . س 21 : تا ، سل : و در شمالى ختاى قومى صحرانشيناند . س 21 و ص ( 3 ) 1 : سل : در اين ولايت آن قوم را ، « و به ختايى » ندارد .
ص 3
س 1 : ا : آن قوم را حيدن « حرف اوّل بىنقطه ) . س 2 : سل : و مواضع ايشان مغولستان است متصل ، « به صحراى » ندارد . س 4 : سل : پادشاه شده از نسل ، « و » ندارد . س 4 و 5 : سل : نام آن قولنجىاند كه چنان كه ، ا : چنانچه . س 7 : سل : نوحى مىگويند . س 8 : ا ، تا ، سل ، چاپى : نام آن سفيد مانده . س 9 : سل : شخصى برخاست وان بان ( حرف نخست بىنقطه ) او كداى نام ؛ سل : برخاست بان كم لقب ؛ نام « اوگداى » را نياورده . س 10 : تا ، سل : مغولان او را توده گويند ، به جاى « اقوده » .
س 11 : ا : جنگ كزخان ، سل : چببكز خان ، ( حرف دوم و سوم بىنقطه چينگز بىنقطه آمده ) ؛ تا : جنككز خان . س 12 : تا : چنانچه مشروح ؛ سل : چنانچه شروح بيايد ؛ چا : چنان كه . س 13 : تا : ختاى و قراجانگ ولايات بسيار ؛ سل : قراختاى و قراچانك ولايتى بسيار است كه هريك را . س 14 : ا : « بوده و هست » را دكتر وانگ :
« بود و هست » خوانده ؛ سل : از آن جمله ولايت كه مردم آنجا ، در اين نسخهء سل همواره به جاى « اهل » « مردم » مىآورد ! س 15 : تا : دندان را غلافى زر مىسازند ؛ سل :
دندان را غلافى از زر مىسازند در وقت طعام خوردن . س 16 : سل : مجموع آن ولايت در آن وقت . س 17 : ا ، تا ، سل : ولايت مذكوره ، « ولايات » از چاپى است .
س 17 : سل : تواريخ مردم ختاى ، « مردم » به جاى « اهل » : تا : اهل ختاى . س 19 : تا :
اسامى پادشاهانى كه ، سل : اسامى پادشاهى كه در آنجا .