ص 109 :
س 1 : سل : به آذربايجان آمد . س 1 و 2 : سل : براى جمع كردن لشكر از دار الملك همدان ايشان را به قلعهء تكريت فرستاد . س 8 : تو ، سل : بر تخت ملك نشست و در آخر شوال سنهء سبع و اربعين و سنهء ثمان و اربعين امير مسعود بلالى از بغداد گريخته بيامد و . . . بازگذاشت ؛ چهارپنج سطرى افتادگى دارد اين دو نسخه : « آنگاه برادرش محمّد كه ولىعهد و . . . بيامد و بر تخت ملك نشست » ندارد .
س 15 و 16 : سل : در مقابلهء او بهنايستند اين دو شاهزاده كه در تكريتاند .
س 16 و 17 : سل : در مقابلهء حشم با خبر نداريم . س 20 : سل : قضا خود كار بكرد .
س 21 تا 23 : تو ، سل : يك سطر و نيم افتاده است « بر لشكر خليفه افتاد اين جماعت به نهب و سلب و غارت مشغول شدند لشكريان خليفه رجعتى كردند و هزيمت بر لشكر الپغوش افتاد » واژهء « افتاد » در فاصلهء دو سطر - س 21 و س 23 - مايهء خلط و اشتباه شده .
ص 110 :
س 1 : سل : سنقور همدانى با ملك ارسلان . س 2 و 3 : سل : والدهء ارسلان در تحت تصرّف و حبالهء ايلدگز بود آن را ذخيرهء مغتنم دانست . س 3 و 4 : سل : پدر مشفق بود نماند . س 5 : سل : وزير سلطان محمود و كمال الدّين . . . س 6 و 7 : سل :
ايلدگز در خدمت سلطان مسعود افتاد . س 10 : سل : از مادر ارسلان دو پسر شد ؛ تو :
از مادر ارسلان دو پسر آمد . س 11 و 12 : سل : و دگر ( نسخهء « سل » عموما « دگر » به جاى « ديگر » مىآورد ) اتابك مظفر الدّين قيزيل ارسلان را تربيت مىكرد و او را از مادر ارسلان دو پسر شد عثمان و اتابكان آذربايجان از فرزندان ابى بكر بن محمّد جهانپهلوان آمدند . س 11 و 12 : تو : و اتابكان آذربيجان از نسل اتابك ابى بكر بن محمّد جهانپهلواناند . س 13 : سل : اتابك مراغه و آذربايجان در بند احمد يلى بود .
س 14 : سل : حاكم آذربايجان بود . س 15 و 16 : سل : ولايت آذربايجان مستولى گشت . س 16 : سل : جهانپهلوان حرب بودى ؛ « منازعت و » ندارد . س 19 و 20 : سل :