سرزمين تازهاى مىكنند كه كاوش در آن هنوز آغاز نشده است و دست يافتن برآن بسيار سودمند است . آنچه تاكنون به طور مطمئنى مىدانيم اينست كه نيايش ثمرات مخصوص و لمس شدنى بسيار ببار مىآورد . نيايش ، هر چقدر به نظر عجيب بنمايد ، ما ناچاريم آن را همچون واقعيتى بنگريم كه هر چه بخواهد مىيابد و هر دردى را كه بكوبد در برابرش گشوده مىشود . روى هم رفته ، احساس عرفانى نسبت به ديگر فعاليتهاى روحى يك اهميت فوقالعادهاى را دار است زيرا اين احساس ما را با عظمت اسرار عالم معنى آشنا مىسازد ، به وسيله نيايش است كه انسان به خدا مىرود و خدا در انسان ورود مىآيد .
ما نبايد نيايش را بهانهاى براى تن دادن به ضعفهاى اخلاقى ، فقر ، زبونىهاى و سستىهاى خود قرار دهيم . نيچه مىنويسد : « دعا كردن شرمآور است » در صورتى كه دعا كردن همچون آشاميدن و دم زدن هيچگاه شرم آور نيست . انسان همچنان كه به آب و اكسيژن نيازمند است به خدا نيز محتاج است . احساس عرفانى - در رديف قدرت مكاشفه ، احساس اخلاقى ، احساس جمال و نور عقل به شخصيت بشرى شكفتگى و انبساط پر معنا و كاملى مىبخشد . شك نيست كه توفيق در زندگى به رشد كامل هر يك از فعاليتهاى فيزيولوژيكى ، عقلى ، روانى و معنوى ما بستگى دارد . نيمى از روح عقل است و نيم ديگرش احساس . ما بايد هم زيبايى دانش را دوست بداريم و هم زيبايى خدا را و ما بايد به پاسكال با همان ايمان گوش فرا دهيم كه به دكارت .
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 92
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٩٢