شك انجام خواست خدا عبارتست از پيروى قوانين حيات ، قوانينى كه در تاروپود بدن ما ، خون ما و روح ما ثبت شده است .
دعاهايى كه همچون ابر غليظى از سطح زمين به سوى خدا بر مىخيزند ، به همان نسبت كه نيايشگران از نظر شخصيت مختلفند ، با يكديگر اختلاف دارند ، اما اين دعاها همه بر دو اصل مبتنى است : فقر و عشق . كاملا منطقى است كه براى كسب نيازمندىهاى خود از خدا كمك بگيريم ولى در عين حال نامعقول است كه از او بخواهيم تا به هوسهاى ما جامه عمل بپوشاند و يا آنچه را به كوشش ميسر است به دعا عطا كند . خواهش اگر مداوم و سمج باشد و صورت يك نوع تهاجم را به خود بگيرد برآوردهمىشود . كورى كنار راه نشسته بود و عليرغم كسانى كه مىخواستند او را آرام كنند با تمام قوا از جگر فرياد مىكشيد ؛ عيسى كه از آنجا مىگذشت گفت : « ايمانت تو را شفا داد » .
نيايش در مرحله عاليترش ، از سطح درخواست و عرض حال فراتر مىرود . انسان در برابر خداوندگار هستى نشان مىدهد كه او را دوست دارد ، نعمات او را سپاس مىگذارد و آماده است تا خواست او را ، هر چه باشد ، انجام دهد . در اينجا نيايش به صورت يك سير روحانى و مكاشفه درونى در مىآيد . بر روى آخرين نيمكت يك كليساى خلوت يك روستايى پير نشسته بود ؛ به وى گفتند : شما منتظر چه هستيد ؟ گفت : « من او را
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 80
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٨٠