دعا ، مايه آرامش و سكون : از آثار ديگر نيايش ، نيل به آرامش و سكون خاطر است . شايد علت آن كه دعا را به عنوان « قرآن صاعد » ياد كردهاند اين باشد كه متربى از طريق دعا و ارتباط با خدا ، روح و روان را عروج داده به نحوى كه خود را در حوزه امنيت خداوند احساس مىكند . اين احساس اتصال و ارتباط به لايتنهاى به انسان آرامش مىبخشد . شايد يكى از معانى « مؤمن » نيز همين باشد كه متربى به مرحلهاى برسد كه خود را در حوزه و حيطه امنيت ذات لايتناهى احساس كند . امام سجاد ( ع ) در « مناجات المريدين » به زيبايى مىفرمايد : « وفى مناجاتك روحى و راحتى » ( مفاتيح الجنان ، مناجات پانزدهگانه ) ؛ يعنى در مناجات با تو فرح و آسايش خاطر من حاصل مىشود . دعا يكى از پناهگاههاى عالى سعادت بخش در زندگى است . آنهايى كه پناه دعا را از دست ندادهاند نعمتى بزرگ دارند كه بايد قدرش را بشناسند .
دعا ، عامل اميد و نشاط : نشاط انگيزى و اميدوارى از ديگر آثار دعاى حقيقى است . در بيان تقويت ضريب « اميدوارى » و « خوش بينى » متربى از راه دعا ، كارل مىگويد : « نيايش ، اگر با تمامى شرايطاش انجام شود و با شدت ، تداوم و اخلاص همراه باشد ، هر چه را بخواهد به دست مىآورد و هر درى را بكوبد ، برويش گشوده مىشود » . به عبارت ديگر ، آنگاه كه از عقل و تدبير آدمى كارى ساخته نيست ، اگر فرد دعاكننده با تمام وجود « بخواهد » و اگر در اين خواستن تمامى جوارح و جوانح ( نيروهاى جسمى و
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 34
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٣٤