بيشتر بودهاند اما چون بعضى از احوال ايشان بسير حضرة خير البشر صلى اللّه عليه و آله و اصحابه الى يوم المحشر ارتباط داد نخست قلم خجسته رقم بذكر ملوك بنى لخم و بنى غسان قيام نمود و التأييد من اللّه الودود
ذكر ملوك بنى لخم
به ثبوت پيوسته كه در زمان ملوك طوايف ساكنان مملكت سبا از عبادت ايزد تعالى گردن پيچيده بر كفران نعمت اقدام نمودند و بر شيوهء ناستودهء كفر و شرك اصرار كرده ابواب عصيان و طغيان بر روى روزگار خود گشودند لاجرم جبار منتقم ايشان را بسيل عزم معذب گردانيد و آنحادثه سبب اختلال احوال آنولايت و موجب جلاء اهالى آن گرديد و از جملهء اعرابى كه بدان جهت در اطراف آفاق متفرق گشتند مالك بن فهم بن غنم بن دوس بن عدنان بن عبد اللّه بن زهر بن كعب بن الحارث بن كعب بن عبد اللّه بن مالك بن نضر بن ازد بن غوث بن نبت بن ربيعة بن مالك بن زيد بن كهلان بن سبا بن يشجب بن يعرب بن قحطان بن هود عليه السّلام با جمعى كثير از قبيله ازد در انبار نزول نموده باستظهار ازديان دعوى استقلال كرد و بلاد جزيره و موصل را تا عقبه حلوان در تحت تصرف آورد و او بت پرستيدى و از عبادت معبود حقيقى جل جلاله گردن پيچيدى و مدت ملك مالك و جماعتى كه بعد از وى در آن بلاد فرمانفرماى عباد بودند بقول حمزة بن حسن اصفهانى ششصد و بيست سال و يازده ماه بود و بروايتى كه درين اوراق مسطور ميگردد بيست و دو نفر از آن جماعت بسلطنت رسيدند و در بعضى از تواريخ معتبره مذكور است كه مالك بن فهم در ايام پادشاهى شبى بر سبيل سير تنها از منزل خويش بيرون آمد و سليمه نامى نادانسته تيرى برو زد و مالك جان به مالك سپرد و بعد از وى پسرش جذيمه متصدى امر حكومت شد اما بروايت طبرى پس از فوت مالك برادرش عمرو پادشاه گشت و زمان ايالت عمرو باندك زمانى بسرآمده ملك بجذيمه رسيد و از سوق كلام حمزهء اصفهانى چنان معلوم مىشود كه مدت ملك مالك پنجاه و دو سال و سه ماه بود
جذيمة بن مالك بواسطهء علت برص او را جذيمة الابرش ميخواندند و جذيمة الوضاح نيز ميگفتند و جذيمه پادشاه دولت يار كامكار بود و هيچكس از كلانتران عرب در عراق نماند كه او را اطاعت ننمود بلكه فرمان جذيمه در ولايت حجاز و بحرين نيز سمت نفاذ يافت و آنولايات در تحت تصرفش قرار گرفت و بقول صاحب معارف جذيمه مدت شصت سال حكومت كرده و در آخر عمر بر دست ملكهء جزيره زبا بنت عمر بن طرب كشته گشته روى بعالم آخرت آورد
ذكر قضيهاى كه ميان جذيمه و بنى اياد بوقوع انجاميد و بيان آنكه زبا آن پادشاه را بكدام تدبير مقتول گردانيد
در نسخ معتبره مسطور است كه در ايام دولت جذيمه نضر بن ربيعة بن عمرو بن