لشگر به بيت المقدس كشيد و از مراسم كشتن و غارت كردن دقيقهاى مهمل و نامرعى نگذاشت و اين قضيه بعد از رفع عيسى عليه السّلام بچهل سال واقع شد ايام حكومت بهرام بروايتى يازده سال و بقولى پنجاه سال بود
بلاش بن بهرام به حكم وصيت پدر مالك تخت و افسر گشت و در زمان سلطنت او جمعى از بنى اسرائيل بواسطهء نافرمانى حضرت كبرياى سبحانى به صورت بوزينه مصور شدند و بعد از هفت روز كه بآنصورت بسر بردند بدوزخ نقل كردند مدت سلطنت بلاش را پانزده سال گفتهاند
هرمز بن بلاش سالار لقب داشت و بشجاعت و بهادرى مشهور بود و بروايتى بلاش در ايام حيات خود تخت و افسر به دو تسليم نمود و هرمز روزى در شكارگاهى درپى آهوئى تاخته بغارى گريخت و هرمز پياده شده از عقبش بشتافت و بعد از قطع اندك مسافتى گنجى عظيم يافت و نظرش بر لوحى افتاد كه بر آن نقش كرده بودند كه اين گنج خانهء فريدونست و هرمز آن جواهر و نقود را بيرون آورده بر لشكر قسمت نمود مدت سلطنتش نوزده سال بود
نرسى بن بلاش بعد از برادر پادشاه شد و زمان ملك او بقول حمد اللّه مستوفى چهارده سال و بروايت قاضى بيضاوى چهل سال بود و در تاريخ جعفرى عوض نرسى انوش بن بلاش مذكور است
فيروز بن هرمز بموجب وصيت عم زمام امور فرق امم را بقبضهء اقتدار درآورد و چون مدت هفده سال بدولت و اقبال گذرانيد بواسطهء ظلم و تعدى گماشتگانش رعايا هجوم نموده فيروز را گرفته ميل كشيدند
بلاش بن فيروز پس از خلع پدر مالك تخت و افسر گشته دوازده سال در چهار بالش سلطنت بسر برد گويند كه لار از آثار اوست
خسرو بن بلاش بن نرسى بعد از عمزاده و پدر بر سرير فرماندهى نشست صاحب جعفرى گويد كه خسرو بغايت شهوت دوست بود چنانچه با خواهر خود مباشرت نمود و اولپادشاهيست كه دامن عصمت خود را بلوث اين معصيت آلوده اوقات حكومتش بروايت اكثر چهل سال و بقول اقل هفت سال بود بعضى گويند قصهء اصحاب كهف در زمان دولت او ظهور يافت
بلاشان بن بلاش بن فيروز بن هرمز در ايام فرمانفرمائى شبى بخواب ديد كه فرشتهاى با وى ميگويد كه مرگ تو در دست تست و همواره از اينواقعه محزون ميبود در آخر عمر روزى در خيمه نشسته تكيه بر ستونش زد و ستون افتاده كماج خيمه بر سر بلاشان خورد چنانچه از آن زخم جان نبرد مدت سلطنتش بيست و چهار سال بود و زمرهاى گفتهاند كه شمسون عابد در زمان او ظهور نمود
اردوان بن بلاشان ملقب باحمر بود و به اعتقاد حمد اللّه مستوفى مدت سيزده سال
تاريخ حبيب السير في أخبار افراد البشر ( فارسي ) — صفحة 220
مساهمون: غياث الدين بن همام الدين الحسيني ( خواند امير )
ص٢٢٠