بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 202

1 - يعنى هر گاه دنيا به تو جود و بخشش نمود تو نيز قبل از اينكه دنيا را از دست داده باشى بعموم مردم بخشش كن . 2 - هر وقت مال دنيا به تو روآور شود بذل و بخشش آن را فانى نخواهد كرد و هر گاه دنيا از تو اعراض نمايد بخل كردن آن را باقى نمىگذارد و . . . صولى از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : بين امام حسين و محمّد بن حنفيه گفتگوئى درگرفت . آنگاه محمّد بن حنفيه براى امام حسين نوشت : اى برادر ! پدر من و تو يكى است پس تو از اين لحاظ بر من برترى ندارى . ولى چون مادر تو فاطمه دختر پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مىباشد لذا اگر زمين پر از طلا و مال مادر من شود بمادر تو نخواهد رسيد . وقتى اين نامهء مرا خواندى نزد من بيا و رضايت مرا حاصل كن ! زيرا تو از من افضل ميباشى . و السّلام عليك و رحمت اللَّه و بركاته . موقعى كه امام حسين اين تقاضاى محمّد بن حنفيه را پذيرفت بعدا گفتگوئى بين ايشان درنگرفت « 1 » 4 - نيز در همان كتاب مينگارد : يكى از نمونه‌هاى شجاعت امام حسين عليه السّلام اين بود كه بين آن حضرت و وليد بن عقبه راجع به يك آب و ملكى منازعه درگرفت . امام حسين عمامهء وليد را كه والى مدينه بود از سرش ربود و آن را به گردن وليد بست ! وليد گفت : به خدا قسم تا امروز نديده بودم كه كسى نسبت به امير خود يك چنين جراتى پيدا كرده باشد ! وليد گفت : قسم به خدا من اين سخن را از روى غضب و خشم نگفتم ، ولى تو براى اين حلمى كه من دارم با من حسودى كردى ، آن آب و ملك از تو مىباشد . امام حسين عليه السّلام فرمود : اكنون كه