را كه در كتاب به تفصيل از آن سخن رفته و از مهمترين وقايع سياسى و اجتماعى زندگى حضرت زهرا شمرده مىشود ، از زبان فضه نقل كند ؟ ( ص 88 تا 117 كتاب )
آيا بهتر نبود اين مسئله مهم در سخنان حضرت على با رسول گرامى اسلام ( فصل 13 كتاب ) گنجانده شود ؟
فضه هر چند زنى پرهيزگار است و در لواى ولايت على ( ع ) ، اما تنها شاهد ماجراست ، نه سهيم در حقوق مشروع آن ؛ و به حكم زن بودنش ، براى طعنه زنان و كژپنداران كه گواهى زنى تنها را قبول نمىكنند ، دستمايه بهانهجويى است . هر چند حقانيت ماجرا در اصل محفوظ و در تاريخ مضبوط است و قابل انكار نيست . شرح چنين ماجراى پراهميتى از زبان خداى سخن امير مؤمنان نقطه ابهامى باقى نمىگذاشت ، از تشويش خاطر بدانديشان مىكاست يا دست كم زيادهگويى آنان را خاموش مىكرد .
* شايسته بود آيات و روايات و حتى برخى سخنان برجسته كه جلوه بارزترى دارند با ذكر منبع و مأخذ در پاورقى ذكر مىشد يا در انتهاى كتاب در فهرست آيات و روايات و اعلام به صورت دقيق معين مىگرديد تا غبار ابهام اين عبارات ار نپوشاند .
بهعنوان مثال در صفحه 19 آمده است : . . . اين را خداوند جل و علا تصريح فرموده است . ( كجا و چگونه ؟ ) يا در صفحه 61 از آن فراز كه « هر كه دل به محبت من سپرده است . . . » تا پايان صفحه مدرك سخن بيان نشده است . يا در صفحه 83 مأخذ سخن يزيد لعنة اللّه عليه نيامده و همچنين در صفحه 76 مدرك « حَسْبُنا كِتابَ اللّه » ذكر نشده است .
همچنين در صفحه 23 مشخص نيست كجا عايشه نام حضرت خديجه را به تحقير برده است !
بانوى آب و آفتاب ( طرحى نو در كتاب شناسى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — صفحة 224
مساهمون: حسين سروقامت
ص٢٢٤