باشد ) از باىِ بسم اللّه تا تاى تَمَّت خواندهام و به 100 هزار كتاب مراجعات مكرر داشتهام .
كتاب پربركتى كه اكنون پس از چهل و اندى سال كه از تاريخ تأليف آن مىگذرد ، كسى نيست كه در دنياى تحقيقات اسلامى با نام آن بيگانه باشد . كتابى كه علامه امينى خود درباره آن فرموده است : گاهى هنگام تأليف الغدير به مشكلى برمىخوردم كه منابع موجود قادر به حل آن نبودند . در اين هنگام متوسل به مولاى متقيان حضرت على ( ع ) مىشدم و از آن حضرت استمداد مىكردم . چيزى نمىگذشت كه احساس مىكردم حضرت در كنارم نشسته و مىگويند امينى اين گونه بنويس . . .
الغدير در 20 جلد به زبان عربى - با نثرى بسيار پخته و ادبى - نگارش يافته و در آن عمدتا از مصادر و منابع علماى اهلسنت استفاده شده است .
مجاهد بزرگوار و دلآگاه ، امينى عزيز ، كه در آخرين سالهاى حيات در اثر مطالعات بىوقفه و پيگير اسير بستر بيمارى شدهبود ، سرانجام در روز جمعه 28 ربيعالثانى 1390 هجرى قمرى ( مطابق با 12 تير ماه 1349 شمسى ) در تهران دار فانى را وداع گفت . او پيش از سفر ابدى خويش ، لبهايش را مرطوب نمود و از فرزند خويش حاج آقا رضا امينى نجفى خواست تا براى او دعاى عديله را قرائت نمايد . پس از آن از فرزندش خواست تا از مناجات خمس عشره امام سجاد ( ع ) « مناجات المتوسلين » و « مناجات المعتصمين » برايش خوانده شود . او با صدايى محزون اين دعاها را پس از فرزندش تكرار مىكرد و آرام آرام از ديده اشك فرو مىريخت .
نزديك ظهر كه شد با دست اشاره نمود كه ديگر چيزى برايش خوانده نشود . آنگاه خود به تنهايى - زير لب - مشغول راز و نياز با
بانوى آب و آفتاب ( طرحى نو در كتاب شناسى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — صفحة 124
مساهمون: حسين سروقامت
ص١٢٤