حفر كرد و همانجا نذر كرد كه اگر خدا او را ده پسر دهد ، يكى را قربانى كند ! عبدالمطّلب زمزم را حفر نمود تا آنكه براى هميشه جارى باشد و آن خاطرههاى شيرين را به ياد آوَرَد .
اين ارادهء الهى بود كه براى عبدالمطّلب و فرزندانش ، آن چشمهء با بركت را به جوشش آورد ، به گفتهء آن زن كاهن ؛ اين نشانهاى است از آن مرد بزرگ ، كه طهارت و بركت فراوانى را به يادگار نهاد ، چرا چنين نباشد ؟ ! درحالى كه او از خداپرستانى بود كه هرگز بت را پرستش نكردند ! او از ظلم و ستم متنفر بود و از گناه دامن منزه داشت ؛ اينها سجاياى فطرى است كه با روح اين مرد بزرگ عجين شده بود .
روزگاران مىگذرد ، خداوند متعال به عبدالمطّلب ده پسر روزى مىكند : « حارث ، زبير ، ابوطالب ، عبداللَّه ، حمزه ، ابولهب ، غيداق ، مقوم ، ضرار و عباس » . عبدالمطّلب فرزندان را جمع كرده و از نذر خود در خصوص قربان كردن يك پسر خبر مىدهد و از آنها مىخواهد كه تسليم عهد خدا باشند . هيچيك از آنها خوددارى نكرده و همه گفتند : به نذر خود وفا كن و هر آنچه خواهى عمل كن ! پدر گفت : « هر يك از شما نام خود را بر تيرى بنويسد » و آنها چنين كردند ، عبدالمطّلب به درون كعبه رفت و به كليددار گفت تيرهاى قرعه را بيندازد ، نخستين بار ، تيرى آمد كه نام عبداللَّه بر آن بود ؛ عبدالمطّلب عبداللَّه را بسيار دوست مىداشت ، دست او را گرفت و با كاردى كه همراه داشت رهسپار قربانگاه شد ، دختران عبدالمطّلب گريستند ، يكى از آنها به پدر گفت : « به جاى او از شتران خود كه در حرم مىچرند قربانى كن . » قريش نيز بر اين امر اصرار ورزيدند . عبدالمطّلب به كليددار گفت آن تير را بر عبداللَّه و ده شتر افكن ، چون ديه در آن روز ده شتر بود .
كليددار قرعه زد و اينبار هم به نام عبداللَّه درآمد ! عبدالمطّلب ده شتر ديگر افزود و باز قرعه به نام عبداللَّه اصابت كرد ! تا اينكه سرانجام عدد به صد شتر رسيد و قرعه به نام شتران اصابت كرد . عبدالمطّلب تكبير گفت و مردم نيز تكبير گفتند و عبدالمطّلب آن شتران را قربانى كرد .
اين خاطره يادآور قربانى اسماعيل است كه ابراهيم در رؤيا ديد و بر آن مصمّم شد و پسر جز تسليم وبندگى از خود نشان نداد و گفت « هر آنچه بدان مأمور شدهاى بكن ، كه به
إنها فاطمة الزهراء س ( فاطمه زهرا ع ) ( فارسى ) — صفحة 35
مساهمون: محمد عبده اليماني
ص٣٥