شهادت
مرد رزم
ابن ابى الحديد معتزلى مىنويسد : يكى از صفتهايى كه در بارهء دليرمردان گفتهاند اين است كه او در ميدان نبرد ، بى باكانه به پيش مى تازد و توجهى به اطراف خود ندارد و به كارهاى خطرناك دست مىيازد و در مسير هدف از هيچ تهديدى نمىهراسد و همهء بلاها را به جان مىخرد و حمزة بن عبدالمطّلب از اين نمونه بود . « 1 »
جبير بن مطعم به بردهء خود ، وحشى ، گفت : اگر على يا محمد و يا حمزه را بكشى تو را آزاد خواهم كرد و اين سخن ، نشان از نقش مهم حمزه در پايدارى اسلامِ نوپا دارد .
وحشى گفت : اما محمد كه هيچگاه يارانش او را تنها نخواهند گذارد و اما على نيز فردى است با تجربه و هوشيار ، ولى من حمزه را برايت خواهم كشت ، چون او مردى است بيباك و در ميدان پيش روى خود را نمىبيند . « 2 »
شير ژيان
حمزه در ميدان نبرد شجاعت كم نظيرى داشت . ابن سعد در كتاب طبقات مىگويد :
حمزة بن عبدالمطّلب در احد با دو شمشير پيش روى رسول خدا ( ص ) مىجنگيد و مىگفت : من شير خدا هستم ، و به پيش مىتاخت و برمىگشت . « 3 »
رزم حمزه با دو شمشير از ويژگىهاى او به شمار مىرود و جز او ديگرى را سراغ نداريم كه با دو شمشير نبرد كرده باشد . او پيوسته حملههاى خود را متوجه قلب سپاه دشمن مىكرد و تا اعماق آن نفوذ مىنمود و پس از وارد آوردن ضرباتى سهمگين بر پيكر دشمن بازمىگشت . حمزه از چنان زور بازويى بهره مند بود كه وحشى ( قاتل او ) در بارهاش مىگويد : به خدا سوگند من حمزه را زير نظر داشتم ، در حالى كه با شمشيرش مردم را
هامش
( 1 ) . شرح نهجالبلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 1 ، ص 242 - 243 .
( 2 ) . همان ، ص 243 ؛ مناقب ، ج 1 ، ص 244 .
( 3 ) . طبقات ، ج 3 ، ص 12 ؛ المستدرك على الصحيحين ، ج 3 ، ص 194 ؛ سير اعلام النبلاء ، ج 1 ، ص 131 .