در اينجا خوف از پروردگار در وجود عبداللّه پديدار مىگردد كه قبلًا در بارهء اين خصيصهء ارزشمند او سخن گفتيم .
همچنين در روايت است كه چون رسول خدا ( ص ) با عبداللّه بن رواحه خداحافظى كرد ، عبداللّه به پيامبر ( ص ) عرض كرد : اى رسول خدا ، مطلبى بفرماييد تا از شما به عنوان موعظه به خاطر داشته باشم . حضرت در پاسخ فرمود : تو فردا به سرزمينى خواهى رفت كه سجده كردن در آن اندك است . بنابراين ، در آن سرزمين زياد سجده كن . عبداللّه گفت :
موعظهء ديگرى بفرماييد . حضرت فرمود : همواره خدا را ياد كن ، زيرا او در هر چه بخواهى يار و مدد كار توست . عبداللّه براى مرتبه سوّم موعظهء ديگرى از پيامبر ( ص ) درخواست كرد و گفت : اى رسول خدا ، خداوند فرد است و فرد بودن را دوست دارد ( يعنى موعظه ديگرى بفرماييد تا مصداق فرد شود ) . پيامبر ( ص ) فرمود : اى پسر رواحه ، تو هرگز عاجز مشو از اينكه اگر ده گناه را مرتكب شدى ، لااقل يك عمل نيك انجام دهى . در اينجا عبداللّه بن رواحه به پيامبر عرض كرد : ديگر از چيزى سؤال نمىكنم . « 1 »
عبداللّه بن رواحه و تشجيع رزمندگان
مسلمانان پس از ورود به شام و آگاهى از آمادگى و قدرت نظامى دشمن ، با يكديگر در بارهء كيفيت نبرد با دشمن به گفتوگو و تبادل نظر پرداختند . عدّهاى گفتند : اين موضوع را بايد با نامه به رسول خدا ( ص ) گزارش دهيم و از او كسب تكليف نماييم ، شايد ايشان ما را از جنگ منصرف سازد و يا گروهى را براى امداد اعزام نمايد . چيزى نمانده بود كه مسلمانان اين رأى را بپذيرند كه عبداللّه بن رواحه به پا خاست و خطبهاى آتشين ايراد نمود :
اى مسلمانان ، به خدا قسم شما براى هدف و مقصدى به اينجا آمدهايد كه اكنون آن را دوست نمىداريد . شما از مدينه به قصد نيل به شهادت خارج شديد ، پس چرا از آن مىترسيد ؟
هامش
( 1 ) . مغازى ، ج 2 ، ص 758 .