خودمان نگفتهايم ( دربارهء ما ) مىگويند ، هستند .
و در مناسبت ديگرى فرمود : مردم در دروغ گفتن بر ما ، اشتياق نشان مىدهند و من كه براى كسى از ايشان حديثى بگويم هنوز از من جدا نشدهاند آن را به صورت ديگرى تأويل و تفسير مىكند و اين به خاطر آن است كه آنها در حديث گرفتن از ما در پى آنچه نزد خداست نيستند بلكه دنيا را مىطلبد و هركس دوست دارد خود سرورى كند .
يكى از ياران آن حضرت به ايشان گفت : اى فرزند رسول خدا ما از تو شنيدهايم كه گفتهاى : اگر دانستيد هر كارى خواستيد بكنيد . امام ( ع ) فرمود : من گفتم اگر دانستيد هر آنچه از طاعات خواستيد انجام دهيد كه خداوند از شما مىپذيرد .
آن حضرت مىفرمود : در مورد ما اهل بيت ، شيطان همچنان در پى بىآن است كه كسانى را كه از ما نيستند و در شمار اهل دين ما هم به حساب نمىآيند ، به صفوف ما جاى دهند و آنگاه كه شيطان او را بجايى رساند و مردم برايش ارجى قائل شوند او را دستور مىدهد تا به ما دروغ بندد .
و به يارانش سفارش مىكرد كه تمامى آنچه راويان از وى روايت مىكنند نپذيرند و براى ايشان قاعدهاى معين كرد تا به آن مراجعه كنند تا نسبت به صحت آنچه به آنها نسبت داده شده ، اطمينان يابند و فرمود : تنها آنچه را كه با قرآن و سنت همخوانى دارد يا آنچه را كه شاهدى از احاديث قبلى ما بر آن يافتيد ، بپذيريد .
و به ابا بصير فرمود : اى ابا محمد ، از آنها كه ما را به خدايى مىرسانند و آنها كه ما را پيامبر مىپندارند ، برائت جوى ؛ ابا بصير گفت : در برابر خدا از ايشان برائت مىجويم آنگاه امام صادق ( ع ) فرمود : هر كس بگويد ما پيامبريم لعنت خدا بر او باد .
از ميان اين خرابكاران و مزدوران گروهى صاحب نام شدهاند كه خطرشان تنها به احاديث اهل بيت و آثارشان بسنده نشده و در كنار دروغ و تحريف در حديث و مفسدهجويى در اين زمينه ، انديشههايى منافى با اسلام و انديشههايى را كه خطرى بر تشيع و اصول آن است ، با خود حمل مىكردند و اگر برخوردهاى امام صادق ( ع ) نبود و با آنها مقابله نمىكرد ، ريشهء تشيع را بركنده بودند .
امام صادق ( ع ) در برابر آنها ايستاد و كفرشان را برملا ساخت و از آنها برائت جست و همچنان به تعقيب آنها و رد ادعاهايشان ادامه داد و مسلمانان را از ايشان و توطئههايشان برحذر داشت تا اينكه بالاخره بر افكار و ادعاهايشان تقريبا فائق آمد و
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 264
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٢٦٤