بيان آيه 245
شرح لغات :
قرض : در اصل به معناى بريدن با دندان است و اينكه به « وام » قرض ميگويند از اين باب است كه آن قسمت از مال را از بقيه اموال جدا مىكند و به ديگرى ميدهد كه عين يا مثل آن را پس از مدتى بازگرداند .
فيضاعفه : پس چند برابر كند او را و مضاعفه ، تضعيف ، اضعاف ، بيك معنا است و آن افزودن و زياد كردن هر چيزيست تا دو برابر و يا بيشتر گردد .
يقبض : ميگيرد از قبض كه در مقابل بسط است و همانطور كه « بسط » به معناى دست باز بودن است قبض به معناى دست گرفتگى و تنگى است .
يبسط : ميدهد . از بسط به معناى گشايش و وسعت و به اين مناسبت به آنچه پهن مىشود « بِساط » و به زمين وسيع « بَساط » ميگويند .
تفسير :
پس از آنكه خداوند تحريض بر جهاد نمود و جهاد گاهى با جان است و گاهى با مال بدنبال آن ، مردم را به كارهاى نيك و انفاق در راه خير ميخواند .
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ »
كيست كه در راه خدا و اطاعت او انفاق كند و منظور از اين تعبير « امر » است نه درخواست قرض از روى احتياج آن چنان كه يهود پنداشتهاند كه خداوند از ما قرض مىكند از روى نادارى و او فقير است و ما بىنياز ! ! بلكه خداوند « انفاق » را قرض ناميد از باب لطف در امر به نيكى و انفاق و از نظر تأكيد در اينكه حتماً پاداش خواهد داشت مانند قرض كه بايد پرداخت شود .
« قَرْضاً حَسَناً »
قرض نيكو و قرض نيكو آنست كه از مال حلال باشد و آن را با منت گذاردن و آزار دادن ضايع نكند . »